Na mijn avontuur bij de nonnen heb ik contact gezocht met verschillende agencies in Hollywood. Ik wilde, voordat ik het vliegtuig in zou stappen, minstens vijf afspraken hebben staan. Zodat ik zeker wist dat mijn reis niet voor niets zou zijn.
bron: pixabay
Een goede agency is niet makkelijk te vinden. Zeker niet als er een oceaan tussen zit. Gelukkig heb ik wat contacten met Nederlanders in Amerika. Michiel Huisman bijvoorbeeld. En Jan de Bont. Betrouwbare mensen. Niet van die hielenlikkers die direct na mijn mailtje RTL Boulevard inschakelen en ik meteen moet gaan uitleggen waarom ik richting Amerika wil vertrekken.
Wat zijn de juiste stappen? Waar moet ik op letten? Wat zijn de valkuilen?
Van Michiel’s vrouw Tara kreeg ik heel veel hulp. Ze bood zelfs aan om bij haar te logeren. Michiel is altijd aan het werk en Tara voelt zich vaak wat eenzaam. Slaapplaats? Check!
Jan en Michiel lieten niets van zich horen. Mannen. Waarschijnlijk zijn ze gewoon te druk om hun mail te checken. Of te oud. Maar ik heb agencies gemaild. Ik heb een uitgebreide CV gestuurd, foto’s en links naar YouTube-filmpjes. Omdat ik heus wel snap dat deze agencies elke dag mailtjes krijgen van actrices met een droom, vond ik dat ik moest opvallen. Daarom heb ik mijn CV in een powerpoint-presentatie opgestuurd. Hartstikke moeilijk programma voor een digibeet als ik, dus het kostte mij zeker twee avonden om alles goed te krijgen. Ik heb wel twintig agencies gemaild. Er was één agency die positief reageerde; zij wilden zich hard gaan maken voor mij.
bron: pixabay
De kosten van zo’n bemiddelingsbedrijf zijn werkelijk schandalig hoog. Mag ik dat zeggen?
Maar voor dat geld hebben ze uiteindelijk wel drie castings weten te regelen.
Ik ging dus niet voor niets de oceaan over!
Stap drie? Afscheid nemen!
