Van ons, voor jullie, mannen.
Vleugellam geslagen
Van binnen en buiten
Doet het pijn
Machteloos ben ik
Weg van mijn weg
De blikken doden langzaam
Ik moet vechten
Mijn liefste voor jou
Vlieg ik niet meer
Achter jou zal ik staan
Voor onze liefde
Zal ik blijven
De onmacht ondergaan
Terwijl het vliegen is gedaan
In zijn greep
Onzekerheid achtervolgt ons
Wij redden ons
Van het uitzichtloze
Gelukkige bestaan
Ja, die wil je! (wekelijks het beste in je mailbox)
En nog een gedicht van onze Ans Dings; nu over het momentum. Deze iets. recenter dan de vorige, met een geheel nieuw kunstwerk!!
“Misschien zou je jezelf kunnen trainen om een beetje los van hem te komen?” stelt mijn zus voor. “Ja, hóé dan?” “Je zou kunnen beginnen met gewoon wat standaardzinnetjes uit je hoofd te leren om hem zo af en toe af te poeieren?” “Zoals?” vraag ik nieuwsgierig.
Op 1 februari 2016 herrees Hoe Vrouwen Denken als een feniks uit de as en nu staan we alweer tien jaar (!) volop in onze kracht (haha, geintje, broers). Met ups en downs en een steeds weer veranderend internet blijven wij gewoon wie we zijn. Wij gaan vrolijk verder!
Een fris gedicht van onze Ans, over de najaarse voorwinter en de nazomer die bellen blaast in regenplassen.
Zonder dwang snel weggedreven, zuigend sleept het vliegverkeer. Zwenken, zweven, luchtverkouden, zwavel mengt met wolkenscheer. - Weer een prachtig gedicht van onze Ans!
Weer een mooi gedicht van onze nieuwe poëtische tekstista Ans Dings. Ook nu weer onder begeleiding van eigen kunst.
