Dementie
Als ik in herhaling val
Stop me dan alsjeblieft
Beloofd?
Als ik in herhaling val,
Stop me dan
Als ik in herhaling val,
Stop me
Als ik val,
Stop me…
alsjeblieft
Niet
Beloofd?
Vanmorgen kwam ik dit gedichtje van Michiel Geurtse op twitter tegen. Het raakte me, gewoon omdat het mooi is, maar ook vanwege de frustratie dat dementie zoveel meer is dan een geheugen dat niet meer werkt zoals het hoort. Zeker bij andere vormen dan Alzheimer.
Met mama is communiceren moeilijk, soms maakt ze hele zinnen, soms brabbelt ze onverstaanbaar. Soms geeft ze ineens vloeiend antwoord op een vraag, de andere keer kijkt ze je alleen maar verdwaasd aan als je vraagt of ze koffie of thee wil.
Mama zit in de stoel bij de keuken. Als ze mij ziet binnenkomen staat ze meteen op: ‘O wat ben ik blij dat je er bent,’ zegt ze op een toon alsof ik nog maar net op tijd kom. Mama draagt over haar normale kleding een pyjamajasje. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Ik geef haar een kus en ze plukt wat aan mijn tas. Ze gaat met haar vingers over de bloemen en wil de tas wegleggen, maar ik pak hem snel weer terug. Dan pakt ze het glas sap dat voor haar staat en gooit alles glimlachend over de tafel. “Waarom doe je dat?” Ze lacht alleen wat en ik loop naar de keuken om een doekje te pakken.
In de keuken staat een jongen die eruit ziet als een theatertechnicus. Ik zeg hem gedag en mama loopt lachend naar hem toe. Hij lijkt niet helemaal te weten wat hij ermee aan moet. Hij draait zich verlegen om en loopt dan weg. Mama begrijpt niet veel vragen meer, maar als je vraagt of ze nog een leuke jongen heeft gezien dan glundert ze van oor tot oor.
“Ga je mee even op het terras zitten?” Ik wacht verder niet op antwoord, maar neem mama mee naar buiten. Er komt een groepje verzorgsters langs en ik vraag of mama een keer naar de manicure kan. Mama: “Kijk dat ben jij.” Ze wijst naar een verzorgster, die ik nooit eerder heb gezien. Ik snap het wel een beetje, maar de verzorgster zegt: “Nou, ik zie het niet hoor”. Ik kijk haar aan, maar zeg niks en de andere verzorgsters bespreken verder dat ze het wel snappen, “donkere krullen, balletfiguurtje”. De verzorgster blijft volhouden dat ze het niet snapt. Ik vind haar niet aardig.
Eenmaal op het terras met een gebakje vraag ik mama of ze nog iets leuks heeft gedaan. Ze zegt iets over dansen, knappe lange jongen en dubbele flikflak. Ik moet lachen en zij lacht met me mee. Al snel wordt ze onrustig en loopt ze weg. Ik ga afrekenen en pak haar hand weer vast: “Zullen we weer teruggaan?”
We lopen door de hal en daar zie ik ineens foto’s hangen waarop zij danst met een lange knappe jongen.
Soms lijkt het alsof ze alleen die dingen onthoudt die ze wil onthouden.
Dementie
Als ik val
Grijp me dan alsjeblieft
Als ik het niet meer begrijp
Begrijp jij me dan?
Niet?
Hou me vast. Alsjeblieft
En laat nu los
Alsjeblieft
Vang me net niet
Beloofd?
EyeCreateMirrors
