Mijn eerste kus kreeg ik toen ik 15 jaar was. Van een jongen uit een andere klas. Terwijl we met zo’n vijftig leerlingen in de smalle gang liepen, om van lokaal te verwisselen, vroeg hij, over de hoofden van alle elkaar opzij duwende leerlingen, verkering aan mij. Ik geloof niet dat hij mijn naam kende, maar dat gaf toen helemaal niets.
Hij had zelf een korte Friese naam. Met zijn blauwe ogen, zijn lange blonde krullen en zijn gulzige lach leek hij op de jongens, die ik op foto’s in meisjestijdschriften had gezien. Omdat ik net in de Tina-club had gelezen dat verkering erg leuk was, zei ik weifelend en zachtjes: “Ja…” Meteen liep hij door zonder iets terug te zeggen. Bezorgd vroeg ik me af, of hij mijn aarzelende ‘ja’ wel had gehoord.
Een dag of wat later vroeg hij of ik na schooltijd met hem mee naar zijn huis wilde gaan. Ik zei ja. Diezelfde middag zaten we samen op zijn kamer. Gedurende de hele middag zei hij slechts twee zinnen: “Zullen we een spelletje doen?” En meteen daaropvolgend: “Zullen we zoenen?” Ik zei twee keer ja.
Hij pakte direct een bordspel uit een kast. Eigenlijk had ik een hekel aan spelletjes. Het ganzenbordspel, dat naar mijn gevoel uren en uren duurde, speelden we in volledige stilte. Hoe naarstig ik ook naar woorden zocht, ik wist werkelijk helemaal niets te bedenken, wat ik tegen hem zou kunnen zeggen. Er was inmiddels inderdaad al ruim een uur verstreken en ik had al die tijd enkel nog maar twee keer “ja” gezegd. Vreemd genoeg leek mijn mond op slot te zijn geraakt, dus ik maakte me oprecht zorgen over de invulling van het tweede gedeelte van de middag.
Toen het spel eindelijk afgelopen was, kwam het obligatoire zoengedeelte. Hij kwam abrupt naast me op de grond zitten. Zijn gezicht was nu vlakbij. Hij sperde alvast zijn mond wagenwijd open. Ik staarde van het uitgespeelde ganzenbord naar het gapende gat dat zijn mond vormde. Hij deed me denken aan een jonge vogel die door zijn moeder gevoederd moest worden. “Vul mij!” leek die mond te schreeuwen. Zijn zoentechniek herinnerde me aan een staafmixer. Zo eentje met eentonig draaiende bewegingen, die slechts twee standen bezit. Langzaam of snel. En altijd linksdraaiend.
Tijdens het zoenen kreeg ik zelfs associaties met de flauwe pap die ik iedere ochtend van mijn ouders moest eten en waarin ik ook altijd maar eindeloos bleef roeren. Soms langzaam, soms wat sneller. Maar de smaak werd er nooit beter op. Met mijn ogen dicht bewoog ik mijn tong in een grote hoeveelheid lauw en plakkerig vocht, verstopt in een schier bodemloze kuil.
Het zoenen duurde in mijn beleving ook een eeuwigheid. Net als het spel. Maar het proces zelf had wél een heel groot voordeel: opgelucht stelde ik vast dat je tijdens het zoenen in ieder geval niet hoefde te praten. Maar na een tijdje kreeg ik het benauwd. Te weinig zuurstof; mijn neus werd chronisch dichtgedrukt door zijn wang. Al snel moest ik wegens zuurstofgebrek onze kus onderbreken. Enigszins teleurgesteld dacht ik aan de beschrijving van de ‘ademloze zoen’ in de Tina-Club.
Het is onze enige, echte verkeringsontmoeting geweest. De volgende dag maakte hij uit. Wéér in de gang, toen we elkaar weer voorbij liepen. Hij voegde er nog schuldbewust aan toe: “Je bent het er toch wel mee eens, hoop ik?”
Ik knikte heftig en herhaalde het enige woord dat ik gedurende onze verkeringstijd tegen hem gezegd heb. Alleen deze keer twijfelde ik totaal niet aan mijn beslissing. Vol overtuiging gaf ik hem mijn jawoord.
bron: pixabay.com
