bron: Netflix – Titelpagina Serie “Robbie Williams”
Er zijn twee mensen in de popbusiness die ik het allermeest bewonder. De ene is P!NK. Die vrouw is in mijn ogen de beste, mooiste mens op aard. Ze is innerlijk prachtig (puur te oordelen naar wat we zoal van haar en haar leven te zien krijgen, en dat is véél, met name op Instagram), onbeschrijflijk getalenteerd en simpelweg geweldig. Als ik mocht kiezen, wie ik zou mogen zijn in een volgend leven, dan koos ik haar. De onmetelijke levenslol die zij heeft, die wil ik ook. Helaas. Dat kan niet.
Iemand wiens leven ik echt nóóit zou kiezen, maar evenzo groots bewonder, is Robbie Williams. In 2017 ben ik naar zijn concert geweest in het Olympiastadion in München. Wat een man. Pandora’s Box in persoon. Robbie is lik that box of chocolates; you never know what you’re gonna get. Tenminste, dat was hij. Maar nu wordt hij vijftig (februari 2024), is hij vader van vier kinderen en al dik 13 jaar getrouwd met Ayda Fields. Tijd voor life reflection. Life through your own lens.
En dat doet hij, in de documentaire I am Robbie Williams op Netflix. Daar zie je de man achter Williams, die terugkijkt op de hoogtepunten, maar ook op de absolute dieptepunten van zijn carrière. En daarvan waren er véél. Drugs en alcohol. Geen concert kunnen doen zonder intraveneuze steroïden. Paniekaanvallen op de bühne. Volledig instorten. Depressies en trauma’s. Je ziet hem zweten, nog voor hij een noot gezongen heeft. Waarvan er ettelijke zo vals waren door de mental blurs en de verdovende middelen, dat je oren ervan omdraaien. Je ziet hem als een zombie de songs afraffelen.
En hij, de 49-jarige Robbie met grijs haar, kijkt die fragmenten terug op zijn laptop in bed. En commenteert. Sommige delen wil hij fastforwarden omdat hij zijn eigen lijden, misstappen, verhaspelde woorden en paniek niet kan aanzien. Af en toe duikt zijn oudste dochter (11) bij hem in bed om te checken wat pappie aan het doen is. Soms stuurt hij haar weer weg, omdat de beelden en woorden simpelweg niet geschikt zijn voor haar ogen en oren.
Sommige beelden die hij ziet, met name van een video blog uit 2007, kan hij zichzelf niet eens herinneren. Volledig gedelete. “I’m off the wagon there,” zegt hij zelf, “on to prescribed speed.”
En dan komt – op zijn 33e – Ayda Fields in zijn leven. Ze passen totáál niet bij elkaar, maar blijken toch bij elkaar te horen. Soulmates. Twin Flames (andere docu op Netflix, ook intens). Maar hun relatie wordt gecanceld omdat Robbie in rehab moet. Afkicken. Gedwongen door zijn management. Daarna is alles anders.
Robbie en Ayda vinden elkaar weer. Zij “redt” hem. Hij noemt haar zijn “solace, safety and sanctuary”; zijn troost, veiligheid en schuilplaats. Drie jaar van helemaal niets doen volgen. En toch jeukt het. Hij gaat weer zingen en songwriten. Een van zijn prachtigste albums ontstaat: Reality killed the video star. Met songs als Morning Sun, Bodies en Deceptacon (“Microwave yourself today”). En de tours waren er weer. Zelfs een korte terugkeer naar Take That (The Flood, 2010), nu allemaal volwassen kerels.
Op dat punt is de documentaire min of meer afgelopen. Toch komen er nog moeilijke periodes daarna. Zoals ik zei, was ik in juli 2017 bij Robbies concert in München; The Heavy Entertainment Tour. Daar merkte je als fan al, dat het niet goed ging. Niet lang daarna werd de tour afgebroken; Robbie zat weer in een depressie. Inofficieel weliswaar, maar toch. Ook daar kwam hij weer uit, om in 2018 zijn tour af te maken.
En nu? Nu is hij een man van middelbare leeftijd. Met een enorm vermogen tot zelfreflectie en het onder woorden brengen van prachtige inzichten. Een man die niets liever wilde dan datgene wat hij beschrijft in zijn song “Feel”. Een man vol dankbaarheid voor het feit dat het leven, zijn leven, toch nog goed werd. Of zoals hij zelf zegt: “There is a happy ending… for me, anyway.”
Van mij ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ voor deze openhartige documentaire.
Vanzelfsprekend. Want ik ben en blijf RW fan.
