bron: eigen foto (TCB)
“En? Hoe is het nu met jou?” informeert een vriendin belangstellend.
“Mwaaah…,” duid ik mijn gemoedstoestand, “eerlijk gezegd, heb ik me wel eens beter gevoeld.”
“Tja, liefdesverdriet kan best wel heel lang aan je blijven knagen,” weet ook mijn vriendin uit ervaring. “Het is een proces, waar je je toch doorheen zult moeten worstelen. Maar je gaat je heus langzamerhand wel weer wat beter voelen.”
“Weet ik ook wel,” spreek ik mezelf moed in. “Trouwens, over knagen gesproken, onze hamster is dood.”
“Oei,” schrikt mijn vriendin, je bedoelt die lievelingshamster van je zoon? Ach, wat verdrietig… Hij was nogal aan dat diertje verknocht, toch? Hoe reageerde hij dan op het slechte nieuws?”
“Nou, eh… Ik wilde het hem niet meteen vertellen, maar wat later, op een geschikter moment. Maar ja,” probeer ik me haastig te verontschuldigen, “van uitstel komt vaak afstel. Die hamster heb ik eerlijk gezegd al een maand geleden begraven.”
“En hij heeft tot nu toe helemaal niet gemerkt dat die kooi leeg is?” verbaast mijn vriendin zich.
“Welnee, hij kijkt er nauwelijks nog naar om want ik verzorgde hem altijd. Dus nu geef ik iedere avond onze wijlen hamster een schoon flesje water en een handje voer, terwijl hij er nietsvermoedend naast zit te gamen.”
“Nog iets van je lief gehoord?” verandert mijn vriendin voorzichtig van onderwerp.
“Ex, bedoel je,” verbeter ik haar snel. “En nee, helemaal niks.”
Er valt een pijnlijke stilte.
“Weet je,” zeg ik na een poosje, “eigenlijk is het net zoals met die hamster. Hij is er niet meer, maar zo voelt het nog helemaal niet.”
“Nou ja,” troost mijn vriendin onhandig, “jij voelt tenminste nog iets, da’s toch ook best wat waard? Want er zijn genoeg vrouwen, die juist klagen over het tegenovergestelde: hij is er nog wel, maar zo voelt het helemaal niet. En eerlijk gezegd, weet ik niet wat beter is…”
“Maar misschien helpt het om afleiding te zoeken?” stelt ze even later voor. “Iets leuks doen? Of ga er zelf even tussenuit?”
“Nergens zin in,” antwoord ik lusteloos.
“Je was toch laatst uitgenodigd voor een of ander groot feest?”
“Jawel, volgende week. Maar ik kan niet.”
“Hoezo niet?”
“Nou ja, ik had mijn kinderen al eerder beloofd om die avond uitgebreid voor hen te koken, mijn broer zijn profieltekst voor een datingsite weer eens voor de zoveelste keer te helpen verbeteren, mijn nichtje te overhoren voor haar Franse huiswerk, de katten van de buurman te verzorgen, de hond van de buurvrouw uit te laten… Oh, ja, en die overleden hamster moet natuurlijk ook nog steeds op tijd eten en drinken…”
“Lieve Terra,” onderbreekt mijn vriendin mijn reeds opgesomde takenlijst, “luister nu eens naar wat je zelf zojuist allemaal zegt… zelfs wanneer iets of iemand allang dood en begraven is, blijf jij er nog doodleuk dagelijks voor zorgen? Vanaf nu moet dat toch echt anders,” vindt mijn vriendin. “Want ook jij hebt recht op een stukje eigen leven. Dus ga lekker naar dat feest, ja?”
“Nou, dat weet ik nog niet…” mompel ik.
“Weet je wat? Als jij nou eens gaat feesten, zorg ik er wel voor dat Hotel Mama die avond bij jou thuis blijft draaien. Ik zal ook wel koken voor iedereen, die mee wil eten. Dan zet ik gewoon ook voor jou een bord neer, schep op en schenk ik je een heerlijk glaasje wijn in.”
“Terwijl ik er niet eens ben?”
“Yep. So what? Ik durf te wedden dat ze dat niet eens zullen merken.”
bron: eigen foto (TCB)
