Bron: eigen foto (LB)
Vandaag lag er ineens weer sneeuw hier in Opper-Oostenrijk. Niet veel, een leuk laagje. En aangezien ik nogal van het wandelen ben de laatste tijd (ik zit weer eens midden in een afvalrace; iets met een dieetcoach en inmiddels -15 kilo, maar daarover misschien een andere keer meer), dacht ik: ik ga er eens op uit, ik rijd gewoon een klein weggetje in, kijk of ik ergens kan parkeren en dan ga ik daar wandelen. Want in de stad waar ik woon, ken ik alle wegen in de wijde omtrek inmiddels wel.
Ik belandde uiteindelijk in het gat met de naam Lachstatt. Eerst reed ik nog te ver door, een weg in waar na vijftig meter een bord stond: “Wintersperre, nicht geräumt, befahren auf eigene Gefahr.” Zoiets als: “Weg in de winter afgesloten, niet geruimd, inrijden op eigen risico.” Dat was me te link, dus reed ik achteruit weer terug naar de parkeerplaats die ik zojuist had gezien. Daar sjokte een boer met zijn kruiwagen voorbij. Voor de zekerheid vroeg ik hem of ik hier even mocht staan om een eindje te wandelen. “Ja hoor, we laten doorgaans wel even de banden leeglopen, maar verder kun je hier prima parkeren,” was zijn laconieke antwoord. Het was me gelukkig wel duidelijk dat hij een grapje maakte. Ik grinnikte even en antwoordde: “Oké, dan is het goed!” Duim omhoog en gaan.
Ik liep een bospad in. Dat ging steeds steiler omlaag. Voorzien van keien, bladeren en sneeuw, dus kleine stapjes. Voorzichtig. Hier wilde ik toch echt niet uitglijden, want het was er doodstil, geen mens te bekennen in de wijde omtrek. Ik moest ook plassen. Gelukkig was ik zo snugger geweest om mijn plastuit in te pakken (Liberpee, jonguh, de vrijheid!! Geweldig ding). Ik liep een stukje naar links het bos in en had prompt een prachtig uitzicht. Bij een willekeurige boom (ach, de ongelukkige…) deed ik mijn plasje. Toen maar weer terug naar het pad. Ik zag ook een breed bandenspoor, als van een fatbike. Volgens mij was het een mountainbike-pad. Best eng.
En het was er doodstil. Af en toe hoorde je in de verte een haan kraaien en een enkel vliegtuig op grote hoogte. Verder he-le-maal niets. Geen auto’s, geen mensen, niets. Wat een heerlijkheid…
Uiteindelijk kwam mijn pad op een bredere weg uit. Google Maps to the rescue; ik had werkelijk geen idee meer waar ik was, maar ik had mijn parkeerplaats opgeslagen. Blijkbaar was ik onderhand toch wel een behoorlijk eind afgedwaald. Ik zag een bankje. Even pauze. De bank zelf lag vol sneeuw, dus dan maar op de armleuningen zitten.
De laatste etappe was ook weer steil tot en met. 15 tot 20 procent helling, minstens een halve kilometer lang. Ik had het bloedheet. Voldaan stapte ik even later weer in de auto.
Een uurtje lang was de wereld ineens weer een beetje in orde.
Dat zoiets simpels als een winterwandeling zó mooi kan zijn.
Bron: eigen foto (LB)
Bron: eigen foto (LB)
Bron: eigen foto (LB)
Bron: eigen foto (LB)
Bron: eigen foto (LB)
Bron: eigen foto (LB)
Bron: eigen foto (LB)
Bron: eigen foto (LB)
