Mama ziet mij al aankomen en opent de deur: “O wat ben ik blij om je te zien.” Achter haar loopt een wat jongere mevrouw. Even twijfel ik of het misschien een dochter van één van de bewoners is, maar ik herken die bepaalde blik en ik besef dat ze mama’s nieuwe kamergenoot is. De mevrouw die de hele tijd grommende geluiden maakt, is overleden en mama’s vorige kamergenoot, de mevrouw die altijd stil is, heeft een kamer alleen gekregen.
De nieuwe bewoonster loopt mama achterna alsof ze vriendinnen zijn. In het vorige tehuis had mama ook een vriendin. Een mevrouw met haar arm en been in het gips, die heel hard schreeuwde ‘s nachts. Maar ze waren echte vriendinnen, ze hielpen elkaar. Mama liep achter de rolstoel en ze hielden elkaars hand vast. Hier zie ik weer hetzelfde gebeuren.
Ik loop met mama naar haar kamer en de nieuwe bewoonster loopt met ons mee. Ik vraag of het ook haar kamer is. “Ja,” antwoordt ze, maar ik heb het vermoeden dat ze op alle vragen hetzelfde antwoord zou hebben gegeven. Verder zegt ze niet zoveel maar ze lacht wel heel vriendelijk. Mama ziet er goed uit. Ondanks dat ze in het begin weer extra veel hallucinaties had en daardoor onrustig en angstig werd, lijkt het dat de lagere dosering medicijnen toch iets oplevert. Ze is veel actiever en ze lacht meer.
Ik neem mama mee naar buiten en we lopen tot we bij de piano komen. “Wil je even muziek maken?” vraag ik. Mama lacht en we gaan samen achter de piano zitten. Ik speel wat en ze geniet van de muziek. Ze danst een beetje met haar handen.
Eenmaal terug in het huisje wacht de nieuwe mevrouw ons al op. Ze lacht. Mama pakt haar hand en ze lopen samen naar binnen. “Dit is mijn dochter. Dit is mijn dochter.” De nieuwe bewoonster lacht weer. Ik breng mama’s jas weer terug en ik zie dat het kleine fotootje, van mama en haar zus, weg is. Ik ben bang dat het meeverhuist is met de oude kamergenote dus ik vraag de verzorgster of zij weet waar het is. Ze haalt het boven de tv vandaan. “Je moeder sleept dat fotootje overal mee naartoe. We vinden het steeds op vreemde plekken terug dus nu heb ik het maar in de kamer gezet. Neem jij het maar mee, dan kan het ook niet kwijtraken.” Ik stop het fotootje in mijn tas en breng mama naar een grote stoel. Ze is nog wat onrustig maar gaat toch zitten. Een paar bewoonsters kijken naar een tekenfilm en de welbespraakte mevrouw vraagt of ik het wel kan zien. “Ja hoor, prima.” “Hoe is het met je kinderen? Je hebt toch twee zoons?” Ik vertel haar dat ik geen kinderen heb. “Is er iets ergs gebeurd met ze?” “Nee hoor, ik heb nooit zoons gehad.” “O je bedoelt dat ze er niet zijn vandaag?” “Ja” antwoord ik om haar niet verder in verwarring te brengen.
Mama zwaait naar haar nieuwe kamergenoot en ze zwaait vrolijk terug. Dat herhaalt zich nog een paar keer. Ik zeg tegen mama dat ik weer naar huis ga en geef haar een zoen. Mama blijft eindelijk eens rustig zitten als ik wegga en ik word uitgezwaaid door de twee vriendinnen.
Hoi Annemarie, wat een leuke foto van je moeder en Jojo. In het meisje met de krullen zie ik iets van jou terug. Fijn om te lezen, dat je moeder haar plekje heeft gevonden en dat ze met minder medicatie toe kan. Groetjes, Olga van Wingerden