Waarschuwing: dit blog bevat een schokkend beeld dat door jeugdige en/of gevoelige lezers als traumatiserend kan worden ervaren.
Dus…
Dit ben ik.
Met wat lijkt een ontplofte mango op mijn gezicht. Of een pak vanillevla.
En bedankt voor uw zorgen, maar ik voel me hier prima. Echt waar.
Ik had na het ziekbed en het sterven van mijn schoonvader én wat gezeik op mijn werk dringend behoefte aan iets ontspannends, aangezien mijn nekspieren momenteel als staalkabels aanvoelen.
Wat ging het worden? Drank? Oxazepam? Een pallet kersenbonbons?
Neh.
Ik koos voor iets gezonders.
En dus maakte ik een afspraak bij Sigrid met de magische handen. Bij Iksi.
Ik was daar al eens eerder geweest toen ik stijf stond van de hormonen en een jankend, over-emotioneel wrak was. Binnen no time had Sigrid me opgepept en kon ik er weer even tegenaan. Dat leek me nu ook wel weer wat.
In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik geen vrouw ben die elke zes weken bij de schoonheidsspecialiste ligt. Ten eerste heb ik daar het geld niet voor. Ten tweede ben ik iemand die zichzelf heus wel eens verwent met een troostlippenstift, of een tigste paar oorbellen, maar doorgaans houd ik het zeer bescheiden.
Maar nu was er zwaarder geschut nodig: het échte verwennen.
Anderhalf uur lang heeft ze me onder handen genomen. Ze begon met het wegwerken van de onregelmatig- en onzuiverheden. En mijn wenkbrauwen zijn weer gefatsoeneerd. En blijkbaar had ik ook wat haartjes op mijn kin die er met wortel en al uitgerukt moesten worden. (Zucht. Het échte verval is aan het toeslaan nu… Klivia, de overgangsmuts. Té erg). Er werd vervolgens geplukt, getrokken, geduwd, gekneed, getokkeld en gefrunnikt aan nek, schouder en gezicht. Ik kreeg watjes op mijn ogen en een masker op mijn gezicht. Zalig.
“Nou je staat er leuk op hoor” zei Sigrid ineens. Vanuit een hoek die ik echt niet had verwacht. “Enig voor op je blog” grinnikte ze.
Gelukkig heb ik weinig schaamtegevoel.
Ik kan het iedereen aanbevelen, ga ook eens. Het is zalig voor de ziel en het lichaam.
En wat ik zo fijn vind aan Sigrid, is dat het niet iemand is die je van alles en nog wat aan probeert te smeren. Ze verleidt je niet tot het aanschaffen van allerhande smeerseltjes die meestal een godsvermogen kosten. En ze laat je in je waarde. Ze is niet belerend, iets dat veel schoonheidsspecialistes nog wel eens onbedoeld willen zijn. Dat je en passant even terecht gewezen wordt omdat je je gezicht schoonmaakt met zeep. Of je snor scheert met een Mach drie. Wil je advies, dan kun je dat krijgen. Maar het wordt niet ongevraagd door je strot geduwd.
Na het hele repertoire – inclusief zalige handmassage, had ik die al genoemd? – kon ik er ook nog voor kiezen me op te laten maken, maar ik bedankte voor de eer. Ik vond het zonde om dat heerlijke schone hoofd weer vol te smeren.
Onooglijk, als een gevlekte glimworm, fietste ik naar huis.
Een hele blije, ontspannen glimworm. Dat dan weer wel.
Ik had die onooglijk, gevlekt, heel blije, ontspannen glimworm ook wel willen zien. Als tegenhanger van deze foto of zo. Fijn, dat jij net zo over schoonheidsspecialistes denkt als ik. Voel ik me niet zo alleen. God zij dank heb ik er hier ook zo één gevonden!
Jaaaa, heerlijk om je zo te laten verzorgen, hè? Hopelijk houd je dat fijne gevoel nog een tijdje vast. Heb je wel verdiend!
Zodra het financieel weer kan (binnen afzienbare tijd :-) ), maak ik meteen een afspraak bij een schoonheidsspecialiste. Niet eens omdat ik denk dat ik er een stuk knapper van word maar vooral omdat het zo ontspannend is.