Na haar moeizame zoektocht naar agencies in de VS, moet Annie nu afscheid gaan nemen van Nederland…
bron: pixabay
Ondertussen had ik dus via de uitverkoren agency een visum geregeld. Ik mocht 8 weken lang mijn geluk beproeven in Hollywood! En toen kwam het moment dat ik het grote nieuws aan mijn ouders moest gaan vertellen. En aan mijn vrienden en kennissen. En aan collega’s. Aan sommige collega’s dan. Niet de ratten die meteen alle filmmaatschappijen bellen in de hoop mijn komende rollen over te kunnen nemen.
Ik heb een feest georganiseerd. Ergens in Amsterdam kwamen we bij elkaar. Ik had in de uitnodiging geschreven dat ik groot nieuws had. Het was dus druk. Alleen Carice wilde niet komen. Ik denk omdat ze net een kind heeft gekregen van die enge vent van haar. Maar verder was iedereen er. Na de gebruikelijke chitchats en de welgemeende knuffels nam ik het woord:
“Lieve, lieve mensen,
Jullie weten dat ik succesvol ben. In mijn vakgebied sta ik op eenzame hoogte. Ik ben gezegend met het leven dat ik leid. Met dank aan mijn ouders, die mij op alle fronten bleven steunen. Ook toen ik als jong meisje bijna alleen maar naakt door het beeld paradeerde. Zeker voor mijn vader moet dat een grote last geweest zijn ”
[Hier schonk het publiek mij hun schaterlach, en mijn lieve papaatje moest huilen].
“Maar ik zei dus dat ik groots nieuws had. Daar kom ik zo op terug. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Naarmate je ouder wordt, verandert je levensverwachting. Daarbij geef je veel minder om roem of status. Je snapt, of ik snap, dat geluk het grootste goed is. Ik kan nog zoveel rollen spelen, nog meer gouden kalveren winnen, nog meer geld op mijn rekening krijgen; gelukkig word ik daar niet van. Daarom, lieve mensen, heb ik besloten om eindelijk gelukkig te worden. Ik…..”
En op dat moment stortte mijn moeder ter aarde. Met een dramatische kniebuiging gilde ze tot god dat ze dankbaar was; haar enige dochter zou haar een kleinkind schenken!
“Nee mam. Ik vertrek naar Amerika.”
De volgende ochtend stapte ik in het vliegtuig.
Volgende stap? Mijn geluk beproeven!
bron: pixabay
Dien ik deze reeks ‘dagboeken van een actrice’ serieus op te vatten als daadwerkelijk door een vermaarde actrice geschreven teksten, of moet dit satire voorstellen? Deze dagboekteksten zijn werkelijk zo repugnant, dat ik mezelf maar nauwelijks er van weet te weerhouden niet toe te geven aan de zeer sterke aandrang om deze literaire braaksels tekstueel, inhoudelijk, grammaticaal en psychologisch volledig te willen fileren. Deze reeks teksten zijn werkelijk zo erbarmelijk slecht en inhoudsloos geschreven, als ook in hun algemeenheid van een ronduit weerzinwekkend gehalte, dat enkel geschreven te zijn als satire deze teksten juist bijzonder goed geslaagd maken.
Jij hebt het helemaal begrepen! Het Annie-effect komt eindelijk tot uiting. Heerlijk, deze reactie. Dank!!
(Overigens: grammaticaal gezien is ‘een reeks teksten’ enkelvoud, dus de laatste, maar liefst 35 woorden tellende zin zou enige aanpassingen vereisen, maar een kniesoor die daarop let ;-) ).
Foutje, ‘reeks’ later pas aan de zin toegevoegd nog.
Maar dank voor deze geruststellende bevestiging, dat schept weer wat vertrouwen in de mensheid, hoewel zich daar ongetwijfeld ook echte ‘annie’s’ tussen bevinden…