Bron: Pixabay.com
Dinsdag
Vandaag mag ik me melden in het ziekenhuis voor mijn pre-operatieve screening. Het is maar goed dat ik er een dag voor heb uitgetrokken, want het is bijzonder uitgebreid allemaal. Voor mensen die vaker zijn geopereerd, is dit allemaal gesneden koek wellicht, maar voor mij – in de fortuinlijke positie dat er op dat gebied nog niet veel heeft plaatsgevonden – is het een behoorlijke happening.
De dag start met een ECG. Na aanmelding lig ik binnen vijf minuten met ontblote borsten op de onderzoekstafel met plakkers op mijn armen, benen en enkels. Twee minuten later sta ik, enigszins verdwaasd, weer buiten. Daarna mag ik me melden op de poli anesthesie. Deze ronde bestaat uit vier afspraken. Eerst neem ik mijn medicijnlijst door met de apothekersassistente. We zijn snel klaar, want ik heb geen medicijnen. Wel spreken we uitgebreid over mijn allergieën voor bepaalde voedingsmiddelen. Ik leer dat een allergie voor kiwi’s gelijk staat aan een latexallergie. Dat raakt dezelfde stofjes in je lichaam. Ik word dus latexvrij geopereerd. Volgens mij niet nodig, want ik sta ook altijd te schilderen met latexhandschoenen en ik heb in een ver verleden ook geen last gehad van condooms. Desondanks nemen ze geen enkel risico. Drie uur wroeten in mijn lijf staat ook niet gelijk aan een gezellige vrijpartij natuurlijk. Daarna spreek ik de assistent anesthesist en kan ik mijn angsten en zorgen kwijt. Van mijn twee eerdere operatie-ervaringen heb ik onthouden dat ik heel rot wakker word. Huilend en gedesoriënteerd. Speciaal voor mij staat er dus meteen iemand aan mijn bed zodra ik wakker word. En ik krijg een morfinepomp (hoezee!). Na dit gesprek word ik bij één van anesthesisten naar binnen geschoven, maar daar sta ik snel weer buiten. ‘Hallo, heeft u nog vragen? Niet? Dan kunt u weer gaan.’
Tussen de afspraken kom ik in de wachtkamer steeds dezelfde mensen tegen en er ontstaat een levendig gesprek over aandoeningen en operaties. Ik hou me afzijdig. Dit is toch niet iets dat ik graag vertel.
Het laatste gesprek is bij de verpleegkundige. Bij elke afspraak moet ik vertellen welke operatie ik binnenkort onderga. Flauw geworden door de lange dag en steeds dezelfde vragen, zeg ik voor de grap dat ik voor een borstvergroting kom. Ze kan er niet om lachen.
De laatste ronde is voor mijn grote hobby, bloedprikken. Ver-schrik-kelijk! De wachtkamer zit stampvol. Na 45 zenuwslopende minuten nagelbijten ben ik aan de beurt. Het stelde natuurlijk weer geen reet voor, maar ik vind het niks. dat gewroet in mijn aderen.
Na uren praten en de nodige onderzoeken ben ik klaar en kan ik eindelijk wat gaan eten. In de kantine duik ik in de gezellige ontvangen lectuur ‘Voorbereiding op de operatie’. Lekker luchtige kost voor tijdens het broodje kaas. En ineens grijpt het me zó enorm naar de keel. Al het gedoe, alle tijd die erin gaat zitten, al die emoties, al dat gepruts aan mijn lijf en gewroet in mijn hoofd. Wáárom maak ik deze keuze in vredesnaam? Tegelijkertijd denk ik terug aan een gesprek met een ex-collega die vecht tegen kanker. Zij heeft geen keuze, haar overkomt dit allemaal. Zij móét wel door. Ik schaam me voor mijn opkomende tranen over iets wat in principe zo weinig voorstelt. En tegelijkertijd is het voor mij zo enorm groots.
Na de afspraken rijd ik door naar een vriendin en ik huil in haar armen alle spanning en vermoeidheid eruit. Ik wéét dat ik niks te zeiken heb, maar toch. Ik vind het een pittige tijd.
Twee weken voor de operatie word ik opgeroepen, een paar dagen ervoor hoor ik hoe laat ik mag komen. Nu eerst komende vrijdag sessie twee met de groep. Ik hoop dat ik daar ook wat van mijn gevoelens durf te delen. Ik zal toch niet de enige zijn die dit een zware tijd vind?
Wat hieraan vooraf ging: Mijn maat is vol (13)- Kennismaking met de groep
