Ik ben een zeer actieve niet-beller.
Mijn telefoon heb ik nu ruim anderhalf jaar en er staat plusminus vijf uur op de teller.
Bellen en ik is altijd al een slechte combi geweest, maar de laatste jaren is het dramatisch te noemen. De genade tik was, toen ik een jaar of drie doktersassistente ben geweest. En ik elke week vier dagen lang van acht tot vijf heel veel zeikende mensch aan de telefoon heb gehad. Ik was er zó klaar mee.
Ik vertoon inmiddels zelfs belontwijkend gedrag. Als ik een bedrijf moet bellen of een afspraak ergens moet maken, stel ik het het liefst zo lang mogelijk uit. Ik slaak altijd een zucht van verlichting als blijkt dat ik bij iets of iemand online een afspraak kan maken.
En als ik dan bel, ben ik erg kortaf, heel zakelijk. To the point en nergens anders naartoe.
Ook privé trouwens.
Mijn dochter belt me niet eens meer. Ze heeft het opgegeven. Ze appt alles. Zalig.
Mijn echtgenoot wil het nog wel eens proberen, maar mijn telefoon staat doorlopend op stil en inmiddels – krijg ik de indruk – is hij het aan het opgeven mij ooit nog eens aan de telefoon te spreken te krijgen. Het heeft even zes jaar geduurd, maar dan heb je ook wat.
Hij is zelf trouwens dól op bellen. Hij kan in real life, maar dus ook al telefonerend echt vijf kwartier in een uur lullen. Het is niet normaal wat een flauwekul er soms uitkomt. Heeft ie nét de vorige dag zijn moeder live gezien en dan nog kunnen ze de dag daarna rustig een half uur klessebessen over het weer, wijn en andere onbelangrijke zaken.
Als mijn man en zijn beste vriend bellen, dan is het helemaal verschrikkelijk. Wijven zijn het. Kwebbeldekweb. En dan ook niet kunnen ophangen. Echt tot drie keer toe richting een afronding komen en dan op de valreep nóg een onderwerp weten te vinden. Amazing.
Manlief praat ook nog eens heel erg hard als ie belt. Alsof hij de afstand tussen ons en die vriend, die een kilometer of tien van ons vandaan woont, echt daadwerkelijk moet zien te overbruggen met zijn stemgeluid. Om die reden moest hij ook altijd in de keuken bellen van ons. Omdat dochterlief en ik bang zijn voor permanente gehoorbeschadiging.
Inmiddels is hij zo goed afgericht dat hij louter en alleen nog telefoontjes pleegt in zijn auto.
De lieverd.
Vaak loopt een gesprek alleen maar uit tot niks.
Ja, liever via de mail, kan ik rustig beantwoorden. Hans
Dan is jouw man de stereotiep-Hollander die wij Vlamingen op vakantie tegenkomen en zo luid vinden :-)
Ik heb dezelfde ‘vies-van-bellen-ziekte vrees ik !
Dan ben ik extra benieuwd naar je ervaringen in Spanje?! Ik zeg altijd grappend dat men hier (ik woon in Spanje) geen enkel probleem heeft om te communiceren zonder electriciteit/zonder telefoon, oef wat schreeuwen zij zeg!!!!
Vreselijk vind ik dat idd. Ik heb een broertje dood aan herrie nl. Als we in Spanje zijn, dan zitten we op een berg, héél vel van de mensen vandaan ;)
O ja, hier ook niet van het bellen, lang leve de app. Van die mensen die dan (heel goedbedoeld) bellen om te vragen hoe het met me gaat, echt zo geen zin in!
Ook met bedrijven liever via de mail, en als het echt niet anders kan, dan dus bellen. Op mijn werk heb ik er minder moeite mee maar dan is het zakelijk en komt het gelukkig niet al teveel voor.