Mensen met een vouwfiets zijn vaak enorm praktische mensen. Goeie wandelschoenen, dikke sokken, afritsbroek, comfortabel fleece-jasje, fleece band om het hoofd, thermosfles, klaar om te overleven op de moeilijkste bergtoppen.
De vouwfiets, heel populair maar ook iets om je voor te schamen. Ik schaam me niet zo snel, ik heb ook Crocs, Uggs en zelfs een witte legging, al heb ik die laatste nog nooit gedragen. Ik heb een enorme verzameling thermosflessen en zelfs een afritsbroek en fleece-jasje kan ik heus ergens in mijn kasten opduikelen. Maar onderweg met een vouwfiets is dus eigenlijk helemaal niet zo praktisch. Ik gebruik mijn vouwfiets dan ook alleen als het écht niet anders kan.
Het fietst sowieso niet lekker, maar eenmaal op het station beginnen de problemen pas echt. Met vouwfiets pas je alleen door het brede poortje, maar van de andere kant komen standaard geïrriteerde blikken omdat je voor hún poortje wacht.
Eindelijk door het poortje gekomen, volgt steevast een trap. Op stationstrappen zitten meestal van die fietsrichels. Onbegrijpelijke naam want geschikt voor een fiets is zo’n richel nooit. Soms heb je het geluk van een roltrap maar dan moet je niemand met haast tegenkomen, ze gooien je namelijk zo van de roltrap af. De lift neem ik nooit. Stationsliften stinken altijd, naar kots, urine, rook. Zelfs optisch helemaal schoon blijft de doordringende lucht. Nee, dan maar liever van de trap gegooid worden.
Eenmaal in de trein maakt niemand plaats voor je. In een drukke trein is het meest geschikte plekje voor de vouwfiets meteen ook het meest gewilde plekje. Met een gewone fiets kun je nog je plek opeisen maar een vouwfiets is een ongewild object. Dus ik klap hem meestal op in het looppad. Hoe druk een trein ook is, looppad is looppad, mensen blíjven lopen. Langs een vouwfiets lopen is blijkbaar onmogelijk. Iedereen loopt er tegenaan. Een ingeklapte vouwfiets blijft dan ook niet ingeklapt, maar wordt steeds een stukje groter en onhandelbaarder. Niemand snapt dat.
Uit de trein stappen. Hoeveel sterke mannen er ook om je heen staan; er is er nooit eentje die je even helpt met je vouwfiets. Op de plaats van bestemming begint alle ellende weer van voren af aan. De trap, de poortjes, het stroeve fietsen. Er is één ding erger dan je vouwfiets meenemen in de trein en dat is je vouwfiets meenemen in de bus. Ik raad het niemand aan.
