#takeahike - Hoe Vrouwen Denken

16 februari 2016 door Deen Dondersteen

Wandelen.

Ik dacht altijd dat dat iets was voor oude mensen met unisex regenjassen en driehoekige rugzakjes. Begrijp me niet verkeerd, ik wandel graag een stukje door het bos met een kind, of met mezelf, maar echt élke dag lopend kilometers afleggen voor de lol, nee dat is niks voor mij. Dat gaat mij domweg veel te langzaam. Fietsen, rennen, rijden, dát snap ik, maar lopen??

Ik ben nu in between jobs en dat is niet echt goed voor mijn figuur. Ik merk dat ik te weinig beweeg voor hetgeen ik in mijn smikkel stop. Mijn oude hobby’s, zwemmen en hardlopen liggen te verstoffen op de plank.
Wanneer ik de trap op moet rennen om een kind in nood te redden, sta ik eerst vijf minuten te hijgen en te puffen.
‘Zwemmen wil ik niet meer,’ zei ik heel erg overtuigd van mijn eigen gelijk tegen mezelf. Die rechthoekige bak met water, delen tezamen met 29.373 oude besjes met incontinentie problemen, gatver.
Het is ellebogen werk, zó druk, echt géén prettig gezicht. Dan waren er ook nog de grijze haren die aan mijn slippers bleven hangen na het douchen. Die twee dingen voedden mijn smetvrees en smoesjes-emmer, et voilá, een excuus om niet meer te zwemmen was geboren. ‘Het zwembad is vies en oud, dus ga ik niet meer hoor!’ Ja, goed idee mijzelf!!

Hardlopen was een gevolg van mijn fanatiek zwemmen. Wanneer ik overdag thuis was en het niet mijn zwemdag was, kreeg ik rusteloze benen. Conditie is net zo snel opgebouwd als dat ‘ie afgebouwd is, dus vruuger rende ik met gemak 4 of 5 km. The good old days…

Wetende dat er iets moest veranderen, was ik even de kluts kwijt. Hardlopen ging echt niet meer, ik wilde mijn knieën nog wel even behouden. Zwemmen vond ik nog steeds teveel gedoe. De sportschool te duur. Maar wat is gratis en ligt elke dag voor mijn deur?
Juist!
Buiten.

Dus ik heb mijn stoute schoenen (hiking-schoenen van de kringloop, 8 euro) aangetrokken en ben begonnen met lopen. Twee weken lang stapte ik elke dag bij weer en wind, de deur uit. Soms gefrustreerd, soms verdrietig, soms vrolijk, maar de stemming die ik had bij terugkomst was altijd dezelfde. Rustig, ontspannen en flink doorgewaaid.
Ik zie de natuur veranderen, wat mij vertrouwen geeft dat alles voorbij gaat. Ik zie prachtige wolkenluchten voorbij drijven. En het mooiste is, ik laat mijn almaar ronddwalende gedachtes bij elke stap los.

Het elke dag wandelen heb ik toch maar losgelaten: ik probeer nu gewoon elke week 4 of 5 keer een uur te wandelen. Ik heb mijn wandelingen omgedoopt tot de “WW”: de WerklozenWandeling. Er hebben zich nog wat dames aangesloten bij de groep en het is eigenlijk heel gezellig. Door het wandelen voel ik het weer kriebelen om weer te gaan hardlopen. En te gaan zwemmen. En te fotograferen. En en en en…