Cowgirls en een melkmuil

9 november 2016 door Mirjam Kakelbont

De ochtendnevel is betoverend, maar doorweekt ons tot op het hemd. Het is doodstil, geen mens te zien. Of toch: elf malloten op een fiets.

Midden op een verlaten landweg staat een kudde koeien. Wat zijn het er véél! Aan de vlaaien te zien, hebben ze hier overnacht. We remmen, klikken de voeten uit de pedalen, en gooien de fiets op onze schouder in de veronderstelling dat de kudde uiteen zal splijten als de zee voor Mozes.

De koeien staren verdwaasd voor zich uit. ‘Dat komt omdat ze een leider missen,’ zegt Jaap.
‘Gooi je in de groep!’ adviseer ik.

‘Gatverdamme,’ zegt Henk hartgrondig, en wijst naar een koe: één achterpoot bloedt en er zit een stuk prikkeldraad omheen. Het ziet er onsmakelijk uit. ‘Dat kunnen we toch niet laten zitten?’ oppert hij.
‘Hoe wou jij dat aanpakken, vriend?’ vraagt Jaap.
‘Kakel is toch zo’n dierenvriend? Die heeft een grote waffel en kan dat best regelen.’
‘Welja, laat mij het opknappen…’ foeter ik en hang mijn fiets bij Jaap om zijn nek. Geen koeienvlaai aan mijn racepaard.

Ik ben blij dat Telma erbij is; zij is bij de politie en weet van aanpakken.
Nu ik nog.
Tussen de zwart-witte lijven door soppen we door de drek naar de arme koe. Het ziet er smerig uit. Het arme schaap loeit en trekt met haar gewonde achterpoot een stuk prikkeldraad heen en weer. Hoe pakken we zoiets aan?
Met fietshandschoentjes, waarbij de beste stuurlui langs de kant van de weg staan met een fiets op hun nek.

Met gespannen schouders trekken Telma en ik het ijzerdraad om de poot van de koe los. We sjorren het prikkeldraad weg achter een boom en vegen onze handschoenen af.
‘Laten jullie die koe daar zo staan?’ vraagt Henk.
‘Ik zal haar achter jouw fiets binden, nou goed?’ zeg ik.
‘Ze is mijn schoonmoeder niet. Als de koeien straks gemolken worden, ziet de boer heus die bloederige poot niet.’
‘Er staat hier geen doorloopwagen, ze gaan allemaal terug naar stal.’
‘Ja, naar de melkrobot…Dan ziet de boer nog niks. Wikkel wat om die poot!’
‘Trek je koersbroek maar uit,’ stel ik voor.
‘Voel jij eens aan je voorhoofd.’

Na veel gebakkelei doneert Rob een boerenzakdoek en pakt Telma de koeienpoot in. Tevreden over deze aanpak zoeken we onze fiets weer op.

Koud onderweg loeit Jaap met bewondering in zijn stem: ‘Hé Henk… zag je de uier nog, van die ene koe? Zul-le-ke tepels hingen eronder!’

Melkmuil.