Het schoot me net te binnen. Valentijn vliegt weer eens zijn jaarlijkse rondje boven de in ’t rond pikkende tortelduiven der wereld. Ik word er elk jaar een beetje sipper van. De vercommercialiseerde liefde. Zoals alles wat van nature mooi is, door pure geldmakerij platgebombardeerd wordt. Door het jaarlijkse ‘moeten’ is deze dag tot pure kommer en kwel gedevalueerd. VerKommer-cialiseerd, zo heet dat. Ofwel: ‘Geen peerd meer weerd’ – zoals sommige Twentenaren nog wel eens plegen te zeggen.
bron: pixabay
Want zo is het toch? Als je vanuit maatschappelijk oogpunt en door dit ene jaarlijkse romantische hoogtepunt letterlijk gedwongen wordt om je liefste een bos chrysanten (of beter nog: anjers) en een doos Merci(-dat-je-nog-steeds-bestaat-maar-niet-heus) onder de neus te douwen, wat is zo’n liefdesgebaar dan nog waard?
Kom je bedremmeld twee dagen later met een verlepte pioenroos aankakken omdat je er eergisteren éven niet aan gedacht had, krijg je meteen het verwijt dat je ‘ook nóóit eens écht spontaan aan hem/haar denkt’ (meestal haar, in deze).
Zo is het toch, mannen? Heb ik het goed?
Nee! Fout!
Het punt is namelijk, dat je waarschijnlijk de overige 364 dagen óók nooit geen ene flikker voor haar (hem) doet. Dat ene spontane, kleine gebaar tussendoor, om te laten zien dat je ook op ‘gewone’ dagen aan haar (hem) denkt. Dééd je dat maar, dan had het vandaag echt niet nóg een keer gehoeven, geloof me.
Want kost het nou werkelijk zóveel moeite om éven dat kleine (boodschappen)briefje in haar tas stoppen wanneer ze weer eens op een lange en verre reis gaat?
bron: pixabay
Is het zó veel te veel gevraagd om een keer out of the blue een kleine cactus met een zwarte rouwstrik erom op haar hoofdkussen leggen? (Het ís wél een ‘succulent’, hè. Een zuigplant).
Is het écht te diep in de balzak getast om die ene reep Tony Chocolonely naar haar hoofd smijten tijdens de maandelijkse horror-stonden?
Is het zó moeilijk om die fles ‘Fat Bastard’ snel voor 3,99 bij de Appie te scoren en onopgemerkt maar oh, zo attent tussen haar flessen slankheidsshakes in de koelkast zetten?
Nee nee, zo moeilijk is het dus echt niet om voor eens en voor altijd van die eeuwige Valentijnsverplichting af te komen.
En als je helemáál eenmalig effectief attent wilt zijn, laat je gewoon snel nog even een prachtig dood bloemetje bezorgen door pleurop. Nee, die P is geen fout. (Klikt u maar eens). Ze zitten in Overtoom, dus het kan nog. Miep miep.
[EDIT: Jullie hebben deze laatste, uitermate goede raad duidelijk opgevolgd, want vandaag, Valentijnsdag, om 14h blijken alle dooie bloemen wegens ‘overweldigende vraag’ uitverkocht. Zelfs de stomme brief is niet meer te bestellen. Kak.]
#Hartje!
bron: pixabay
Hahaha, wat heb jij het moeilijk (en mijn Ina het gemakkelijk ;-) )
Prachtig! Straks even de brievenbus legen!