Na veel gebakkelei waren wij eruit: 17 februari j.l. was het weer eens (HV)D-Day.
Vind maar eens een dag waarop alle dames kunnen: lukt niet. Nooit. Onze Deen was dit keer degene die helaas verstek moest laten gaan, een feit waarom wij allen toch even een dikke traan over de wangen lieten biggelen. Op de dag zelve bleek ook onze Yone veel te ziek om te komen. Nog meer tranen vloeiden. (Beterschap, Yone!!).
Bron: MvdB (eigen foto)
Enfin. Op naar tapas-restaurant La Cubanita in Breda. De dames druppelden binnen. Om half 7 vloeide de eerste wijn. Ja, redelijk laat, we zijn ons ervan bewust.
“Iemand nog aanvullende punten voor de agenda? Niet? Dan open ik bij deze de vergadering. Agendapunten: geen. Nog meer lastige, geld claimende fotografen in het vizier? Neen. Mooi. Klaar!”
Bron: LB (eigen foto)
Dat was dat. De tapas konden doorkomen. Die moesten op een bierviltje geschreven en in een standaard met klemmetje op tafel gezet worden. Dat lukte nog net, maar werd niet echt opgemerkt door de bediening. Daarmee hadden wij er een kopzorg bij: hoe aan eten te komen. Het uitermate stabiele en voor deze doeleinden afgeplatte hoofd van Annemarie bood uitkomst. We werden gezien!
Vervolgens werden de belangrijkere zaken van het damesleven besproken:
1) Vraag: Hoe vermijd ik onderkinnen op selfies? Eitje. Van boven! + goede filter + juiste fotobewerking met het correctiestempeltje. Kliefje was onze expert en deed voor hoe het niet moest. Nee. Geen foto.
Bron: LB (eigen foto)
2) Vraag: Waarom krijg je in een tapas-bar een steakmes en een gebaksvorkje als bestek? “Het meest rare restaurantbestek ooit,” murmelde Irene,
Bron: MvdB (eigen foto)
terwijl ze haar patatas fritas en carpaccio met rucola keurig met het steakmes fileerde.
3) Stelling: ‘Grote hompen brood met een piepklein bakje aioli is stom.’ Unanimiteit troef. Er werden dus 2 bakjes aioli bijbesteld. Toen die kwamen, was het brood op. Weer stom. Brood bijbesteld. En toen zagen we dat het goed was.
4) Vraag: Een maagband, een adequate oplossing voor alle dikheidsproblemen? Conclusie: nee. Want alcohol past altijd, dus schiet je er in feite niks mee op.
De serveerster vroeg tussendoor of alles smaakte en naar wens was. Lou antwoordde: “Nee, dank je, ik heb nog,” wijzend op haar wijn. Waarbij zij ter verdediging opwierp dat ze haar gehoorapparaatje vergeten was.
Bron: MvdB (eigen foto)
5) Stelling: ‘Een goede pik stinkt.’ Eens/Oneens? De opwerpster van de stelling wil ik niet met name noemen, maar het origineel kwam van een homoseksuele kennis. Die informatie was voldoende voor een besluit: de dames waren het unaniem oneens. Ook dit gespreksitem werd dus professioneel en zakelijk afgehandeld, waarna we ons weer konden concentreren op het belangrijkste van deze avond: eten. En drinken. Spa. Want kraanwater mocht niet geserveerd worden.
(Te vies water in Breda?)
Veel verder kwamen we qua ‘serieuze discussie-items’ sowieso niet, want na stelling 5) ging het gesprek als vanzelf over op De Man en zijn vele nuttige en minder nuttige aanhangsels (en de do’s en don’t’s v.w.b. deze extensies, daarover vanzelfsprekend later meer op HVD).
Bron: LB (eigen foto)
Lou showde in dit kader trots het haar onlangs door de Pussystore toegestuurde testobject: De Lou. Daarover volgt binnenkort dan ook een uitgebreid rapport, want een officieel naar jezelf vernoemde dildo moet natuurlijk adequaat getest en gerapporteerd worden. De creativiteit met betrekking tot de diversiteit der doeleinden voor het gladde stuk steen was in ieder geval geen grenzen gesteld: genoeg punten om eens flink te toetsen. Overigens: verontwaardiging alom dat het lustobject niet eens kon trillen. Marga moest nog wel even controleren of de markante menhir van kristal (ja, echt) niet stiekem al gebruikt was, maar die reuktest was zinloos: alcohol heeft immers ook nog talloze nuttige nevenfuncties.
Bron: LB (eigen foto)
Er werden nog wat verdere vergadernotities in telefoons gemaakt, maar ten tijde van het neertikken van dit verslag hadden de notulistes in kwestie werkelijk geen idee meer wat zij zich daarmee ook alweer wilden herinneren.
Meer wordt het dus niet, in dit verslag.
Bron: LB (eigen foto)
Maar: als aan het einde van de avond je ribbenkast pijn doet van het gierend lachen, je ineens vast hebt kunnen stellen dat je nog een paar buikspieren hebt (want spierpijn daar) en je make-up volledig via je wangen weggespoeld is door de bijbehorende tranen, weet je dat het een goede avond was. Het is in ieder geval de allermooiste manier om je make-up te verliezen.
Oh, en Breda is een prachtige stad. Zelfs mét carnavalellende.
Bron: LB (eigen foto)
