Bron: Pixabay.com
Pas geleden zat ik met enkele vriendinnen te eten.
Het gesprek kwam meerdere malen op hun gewicht en het feit dat ze daar zo onzeker over waren. We durven dit niet aan te trekken. We gaan niet naar de sauna. Niet naar het naaktstrand. Seks is ’s avonds het prettigst, want dan is het donker.
Ik was in shock.
Ze zijn pvd stuk voor stuk F&*%$# mooie vrouwen. Niet alleen van buiten, maar ook van binnen. Superslim. Lieve, zorgzame moeders. Komisch. Ad rem. Niks op aan te merken. Echt. Niks. Noppes. Nada.
Ja, ze hebben een paar kilo overgewicht. Boeien. Dat zíé je toch gewoon helemaal niet als je naar ze kijkt? Zij zelf zijn echt de enigen, geloof ik. Zo doodzonde.
De enige die niet meepraatte als het onderwerp er weer over ging was de vriendin tegenover me. Met maatje 36.
En ik. Maatje 42-44. 80 kilo schoon aan de haak. Onderkin. Blubberbuik. Cellulitis. Dikke kont.
Maar ik heb er geen last van.
Ik trek me geen fluit aan van wat andere mensen over me denken. Ik trek net zo rustig al mijn kleren uit en wandel over het strand. Of duik een zwembad in. Of vrij met het licht aan. Mán: al zet je een bouwlamp op het geheel. Er is niets waarvoor ik me zou moeten schamen of minderwaardig om zou moeten voelen.
Lang geleden, ongeveer in het Krijt – sprak oma – had ik er ook last van hoor. Ik weet het nog goed. Voorbeeld: toen ik 25 was, werkte ik in een restaurant. Wij van de bediening liepen allemaal strak in mantelpak. Bloesje, rokje, jasje en pumps. Alleen als de mussen dood van het dak vielen van de hitte, mochten we ons jasje uitdoen. En dan nog hield ik ‘m het allerliefste aan. Waarom? Ik vond mezelf te dik en voelde me doodongelukkig met dat bloesje in mijn rok. Ik zat doorlopend te plukken aan mijn kleding en voelde me heel erg lopen. De hele dag was ik er mee bezig. Bere-onzeker. Want die buik. En die kont. Kon écht niet.
Terwijl ik ze dus gewoon niet had.
Ik was hartstikke mooi toen.
Nu ben ik een stuk minder mooi, maar interesseert het me allemaal geen fluit meer.
Ik zal echter nooit dingen aantrekken die niet flatteus zijn. Dus dat bloesje in die rok is nog steeds not done. En ik zal mijn medemens niet lastig vallen met mijn blubberende bovenarmen in een topje zonder mouwen. Of een legging met een te kort truitje erop. Of een stretch-jurkje.
Zó schaamteloos ben ik nou ook weer niet.
Ook gepubliceerd op Kliefje’s eigen stek.
Het is dat ik niet zo kan schrijven als jij het doet maar het zou mijn verhaal kunnen zijn.
Heerlijk, ondanks mijn mt 48 of misschien wel dankzij wie zal het zeggen doe ik waar ik me goed bij voel en wat een ander daar van vindt kan me niks schelen.
Hoera! Goed zo :))))
Je leeft maar één keer , geniet ervan , hoe je bent , het mag niet zijn dat je gans je tijd aan hoe zie ik er uit besteed. Ik weet van mezelf dat ik niet te slank ben , maar so what ?
Het is mijn body en als ik me erin goed vind is dit voor mij goed.
Een ding is zeker , we gaan allemaal dood (death poets society ) als je nu heel je leven lang je zelf ergert voor een maatje meer of minder , vind ik niet leuk ! Voor mij mag een vrouw een dikke ronde kont en een sexy buikje hebben , daar heb je ‘pak ‘ aan als het niet overdreven is. Ben zoals je bent , geniet van de deugden des levens en pijnig je lichaam niet voor een maatje minder !
Je leeft maar één keer herhaal ik , geniet er dus van !
Genieten is super belangrijk. Maar goed zorgen voor je lijf ook. Dus je moet daar wel een balans in zien te vinden.
Soms vraag ik me af , waarom zijn we Bourgondiërs ! waarom ? En aan de andere kant ben ik er blij mee ! ;-)