8 jaar geleden verhuisden we naar een Vinex-wijk. (En ik verhuisde daar na 4 jaar weer weg, helaas). Ik kwam er te wonen samen met mijn huidige ex en onze 3 koters.
Vandaag was ik en route en fietste ik even door mijn oude buurt. Ik voelde me weer instant gelukkig. De wijk waar ik woonde voor de verhuizing naar de Vinex, was een regelrechte ramp. Mijn buurgenoten vochten elkaar de tent uit en gingen vrolijk buiten verder. Veel overlast van hangjeugd, dreigingen van diezelfde hangjeugd, eieren tegen de ruiten, pesterijen, het was allemaal heel erg stressvol.
Toen ik erachter kwam dat er 21 woningen werden gebouwd aan de rand van de stad, hebben we met onze 7 jaar inschrijftijd op een huis gereageerd en heb ik echt elke dag de beste man van de woningbouw gebeld.
Hij begreep mijn zorgen en na het 10e telefoontje kwam het geruststellende; “ik denk dat u zich nergens zorgen om hoeft te maken.” Op de 21 woningen eindigden wij toch 25e. Gelukkig haakten veel mensen af na het zien van een rits huizen, in een zandbak. Want dat was, wat het was.
Zand. Huizen. Nog meer zand.
De situatie in de oude wijk werd zo onhoudbaar dat we blij waren dat we een escape hadden.
Voorbeeld: tijdens een klusavond is mijn buurvrouw – die lekker aan de drugs zat, nachtelijke feestjes hield en helemaal de weg kwijt was – door het lint gegaan. Mijn andere buren belden ons op om ons in te lichten en wij spoedden huiswaarts. Daar stond ze, met mijn dochter’s kinderfiets in de hand, klaar om te gooien. Ze stond te schreeuwen hoe achterlijk het was om te verhuizen terwijl we net een buurtgroep hadden opgezet en weet ik allemaal nog wat.
Aangezien we een ‘hotspot’ waren voor de politie die we gebeld hadden, kwamen ze al snel en hebben wij ons heel erg koest gehouden die laatste dagen. Tijdens de verhuizing durfde ik nauwelijks uit de auto te stappen, bang om haar tegen te komen.
Bron: DD (eigen foto)
Vandaag was ik dus weer op mijn Vinex-stek. Ik weet hoe mensen afgeven op een Vinex-wijk, maar ik ben dol op dat overzicht. De huizen zijn nieuw, (deze stijl is toevallig ook erg mooi, jaren 30), de tuinen allemaal saai recht (behalve die van ons) de straten netjes geplaveid, en overal 2 auto’s voor de deur. Het was precies de voorspelbaarheid van een wijk die ik 8 jaar geleden zo nodig had. Wat hebben we veel lol gehad met de nieuwe buren, ik heb een hele wijk op zien ‘groeien’ en van de zandbak waar ik dagelijks doorheen moest ploegen met mijn bakfiets vol kroost, is nu niks meer over. Er staat een statige wijk.
Willie Wartaal (van de Jeugd van Tegenwoordig) omschreef het eens zo mooi in een interview (hij woont ook in een Vinex wijk). Hij vond het, net als ik, prettig dat de stenen niet los zitten op de stoep, of schots en scheef. En dat de muren en vloer van de woningen gewoon recht en netjes zijn afgewerkt. Omdat hij het zelf al lastig had in zijn hoofd, vond hij het fijn dat zijn omgeving in ieder geval klopte.
Nou, ik snap dat. Heb er heerlijk doorheen gefietst en herinneringen aan opgehaald. Mijn saaie, Vinex wijk.
