Morgen zou ze vijftien geworden zijn. Een meisje met dromen, puberale nukken en misschien wel een eerste verliefdheid. Maar dit meisje werd zes. Niet ouder. De tijd stopte voor haar in augustus 2016, terwijl de wereld doordraaide. Wel door móést draaien.
De dood haalt op wie hij wil. Onvermoeibaar, onverbiddelijk. En de achterblijvers moeten verder. Met een gat in het hart dat maar niet kleiner wil worden. Er zijn mensen die denken dat rouw ooit wel een keer slijt, dat verdriet met de jaren kleiner en zachter wordt. Maar wie echt verloren heeft, weet wel beter. Het wordt niet minder. Enkel anders. Het verweeft zich met het leven, nestelt zich in de stiltes tussen gesprekken, in een blik op een speelplaats, in een naam die je op straat opvangt.
Haar moeder weet beter. Voor haar is vandaag niet zomaar een datum. Het is een dag vol van ‘wat als’ en ‘hoe zou’.
Hoe zou ze er nu uit hebben zien? Hoe zou haar stem hebben geklonken? En wat zou ze vandaag voor haar verjaardag gevraagd hebben?
Allemaal vragen zonder antwoord, maar ze blijven zich opdringen, telkens weer. Elk jaar, op deze dag, maar ook op andere dagen, soms zelfs geheel onverwacht. Door een geur, een liedje op de radio, een vroeger vriendinnetje dat ook vijftien wordt en onbewust een leven leeft dat zij nooit kreeg.
En toch moet je verder, als moeder, als vader, als broer of zus. Als tante, oom of vriend/in. Je hebt simpelweg geen keus. De zon komt op, de klok tikt verder, de mensen haasten zich, zoals elke dag, naar hun werk, afspraken en andere verplichtingen. Mensen hebben plezier, hebben lol, doen hun ding. Denken niet aan wie jij verloren hebt. Dat is geen onwil, dat is het leven. Maar voor haar naasten staat die klok wél ineens weer stil. Elk jaar opnieuw.
Iedereen weet het: er moet doorgeleefd worden. Niet omdat het verdriet minder wordt, maar omdat er anderen zijn die jou nodig hebben. Omdat je niet anders kunt. Verdriet verandert niet, maar wij veranderen wel. We worden mensen die lachen met een rouwrandje vol pijn. Mensen die doorgaan met een wond die niemand meer ziet.
Morgen brandt er een kaarsje. Niet op een taart, maar op de vensterbank. Niet om iets te vieren, maar om te herinneren. Het licht flakkert, klein en kwetsbaar, net zoals zij toen was. Maar zolang dat licht brandt, is ze hier. In gedachten, in verhalen, in liefde die blijft. Dat is misschien het enige wat de dood nooit echt kan wegnemen.
bron: ChatGPT.AI (rechtenvrij)
