Bron: Pixabay
“Alsjeblieft, dan heb je iets nieuws voor morgen,” zegt hij terwijl hij mij het tasje geeft. Nieuwsgierig kijk ik wat er in zit. Ik zie een mooi klein pakje met strik én een sticker van de juwelier. Voorzichtig peuter ik het plakband los en open ik het doosje. Ze zijn mooi! Ik vervang gelijk de oorbellen die ik in heb door de prachtige nieuwe exemplaren.
Speciaal voor morgen. Dan heb ik een etentje met mensen die ik nog nooit in levende lijven heb gezien. Ik ken ze via Facebook. Ik heb er zin in. Het lijken mij allemaal lieve, leuke en interessante vrouwen. Mooie mensen dus. Die weten wat ze willen, waar ze heen gaan en wat ze moeten zeggen. En daar krijg ik stress van.
Zoals gezegd ‘kennen’ we elkaar alleen online. Daar zien ze een profielfoto van mijn hoofd. Dat vind ik nog wel gaan, maar alles wat daar onder zit… Voordat ik een reactie post op social media kan ik er drie keer overheen lezen. En verwijderen is altijd nog een optie als ik er toch niet helemaal tevreden over ben of iemand mij verkeerd begrijpt. Maar in real-life gaat dat niet. Dan floep ik er vast weer een stomme zin uit. Als ik eerst uitgebreid ga nadenken over wat te zeggen, dan is het gesprek al weer vijf onderwerpen verder terwijl ik nog op een goede opmerking aan het broeden ben.
Nu klinkt het net alsof ik mensenschuw ben of ontzettend wereldvreemd. Dat valt reuze mee. Ik vermaak me meestal prima op de feestjes waar ik ontzettend tegen op zie. Aan het eind van de avond wil ik nóóit meer naar huis. En ik heb vrienden, dus er zijn mensen die door mijn gestuntel heen kunnen luisteren. Het is vaak een kwestie van gaan en doorzetten. Na de eerste vijf minuten ben ik er door heen en wordt het gezellig. Zo gaat het altijd.
Bron: eigen foto (ItB)
Mijn mantra heb ik al jaren klaar: ‘ik heb er zin in, het wordt leuk!’ Nu vanavond nog uitvogelen hoe ik er ga komen. En wat ga ik in vredesnaam aan trekken? Ik heb echt niets in de kast hangen dat geschikt is (maar waarom puilt ‘ie dan toch zo uit?). Gelukkig hoef ik over mijn oorbellen niet meer na te denken, die hangen nu al proef te bungelen in mijn oren. Zo zijn we morgen helemaal aan elkaar gewend. Ik frummel nog een keer aan mijn nieuwe sieraad en fluister, terwijl ik de hangers in de spiegel bekijk: “ik heb er zin in, het wordt leuk…”
