Ik geef het grif toe: ik ben een absolute Candy Crush fanaticus. Al heel lang. Totaal verslaafd. Ik heb eigenlijk een behoorlijke hekel aan spelletjes; WordFeud hield ik niet vol; die 71 luttele uren die je had om te reageren met een “tegenwoord” waren steeds weer de oorzaak van mijn verliezen. En van zwaar geïrriteerde tegenspelers. Telefoon-Sudoku werd me te saai. Te makkelijk. En online gaming is sowieso niks voor mij; teveel mensen die in mijn pap zitten te roeren. Ik ben nu eenmaal een Einzelgänger. En ik zit in een crisis, dus laat me crushen.
Nu moet je weten dat ik al jaren in het bezit ben van twee smartphones (met drie abonnementen *kuch*). Die heb ik allebei altijd bij me; ideaal. Ik zou – om vele redenen – nooit meer met ‘maar’ één telefoon door het leven willen. Anyway, op beide foons heb ik dus ook Candy Crush geïnstalleerd, maar die twee versies zijn niet gesynched. Bij beide ben ik dus bij nul begonnen. En bij beide ben ik onlangs bij hetzelfde onmogelijke level aanbeland: 3626. Ik vrees dat dit wel enigszins getuigt van mijn fanatisme?
Bewijs: 2 telefoons, 2x level 3626 (eigen pica LB)
Zolang ik nog levens heb, candycrush ik. Het is zelfs tot een werkwoord verworden, ja. Ik candycrush op de wc, tijdens ’t netflixen (ook een werkwoord, zeker sinds corona bestaat), tijdens het eten koken en voor ’t slapen gaan. Mijn lief vindt het gecrush wat minder; hij kan zich niet voorstellen dat ik tijdens de film ook nog op kan letten wat er gebeurt; je kunt toch niks volgen als je de godganse tijd ook nog eens op je foon aan het prutsen bent?
Maar geloof me; ik kan dat wél. De Zweedse en Noorse series even buiten beschouwing gelaten (daar moet je écht opletten), weet ik precies wat er zich in de film of serie afspeelt, ook al schuif ik af en toe wat snoepjes of bommen heen en weer. Wel met het geluid standaard uit, natuurlijk, want dat is mega irritant. Met tekenen is dat hetzelfde; geef mij potlood en papier en ik volg zelfs nóg beter wat er allemaal gebeurt. Alsof de hersencellen, gelijk longblaasjes (*kucht nog maar eens*), meer openstaan.
“Lekker relaxen” – Duhh (eigen pica LB)
Ik was dan ook heel, heel erg blij toen Candy Crush ergens eind 2018 ein-de-lijk die verrotte, tijdgebaseerde (“timed”) levels afgeschafte; die waren echt pure stress. Dat gehannes tegen de klok… Elke keer als er zo’n level kwam, kon ik niet meer fatsoenlijk netflixen (of waar dan ook op letten), want dan moet je het hele level lang godsgruwelijk oppassen en snel zijn, anders had je alweer verloren. Weg leven. Niks “Lekker relaxen”, zoals de slogan op het beginscherm luidt (zie pica). Enkel tijdsnood, schichtig heen en weer schietende ogen en hartkloppingen.
Aan het begin van de Coronacrisis was het Candy Crush team zelfs zo aardig om alle spelers een week lang onbeperkt levens te verstrekken (normaal heb je er ‘maar’ 5, daarna moet je voor een nieuw leven weer een half uur wachten, tenzij je bereid bent om suffe reclamefilmpjes te bekijken). Kon je in tijden waar het echte leven bol stond van het dagelijkse dodental, tenminste dáár even níét meer doodgaan. Heel prettig.
“Eeuwig leven!” (eigen pica LB)
Maar toen Corona tot het alledaagse leven, het “nieuwe normaal”, begon te behoren, was het met die ene week van eeuwig leven ook meteen weer gedaan. Terug naar het “oude normaal”, waar je weer gewoon levenloos achter kunt blijven. Jammer.
Ach, misschien ook wel weer goed; nu kom ik tenminste weer aan al die andere dingen toe, die ik eigenlijk zou moeten doen in deze verplichte thuiszittijd. Zoals de vloer fatsoenlijk dweilen. Of het hout voor mijn nieuwe bouwproject beitsen. Of mijn enorme digitale fotoberg ordenen in een fatsoenlijke bibliotheek. Of mijn websites updaten en bijwerken. Of dat godvergeven boek afschrijven. Of klunsten.
Hmpf. Allemaal geen puf voor. Eerst nog maar even een rondje Candy Crushen. Ik heb hier of daar vást nog wel een leven te verspillen.
Over and over again… #3626 (eigen pica LB)
