Hoewel in mijn hoofd de titel bejaard pas officieel mag worden toegekend vanaf je vijfenzestigste, voel ik me sinds mijn vijfenveertigste al enigszins richting bejaardenstatus bewegen. Dus dan snap je hoe ik me voel sinds het bereiken van die magische vijftig. Enfin, die mijlpaal heb ik vorig jaar al bereikt en dus kondigde de eenenvijftig zich alweer aan. Geen mijlpaal en dus ook geen verplicht feest. Goddank.
Ik raak al oververmoeid van de gedachte wéér een feestje te moeten organiseren. Waarschijnlijk vind ik er niks aan omdat bijna de hele familie jarig is in het eerste kwartaal. Dan heb je daar, na al die óók al verplichte feestdagen van december, natuurlijk echt totaal geen zin meer in. En dus ontwijk ik het hele thema zoveel mogelijk en komen alleen mijn ouders die vlakbij wonen. Mijn broer en zus en familie prop ik wel in het weekend over vier weken, als mijn oudste jarig is.
Ik voel me die ochtend toch al jarig genoeg als ik ruim een uur bezig word gehouden met een door de meiden opgezette speurtocht door het huis, op zoek naar mijn cadeautjes. Ze hebben er werk van gemaakt. De rijmpjes en clues zijn op zichzelf al hilarisch.
In de middag kunnen mijn ouders er ook van mee genieten, want uiteraard staat alles op video. Onder het genot van een kop thee en een véél te groot stuk taart zijn ze zichtbaar geamuseerd. Ik koop standaard veel te veel, onder het mom van ‘je weet maar nooit wie er toch nog verschijnt’.
Dan gaat de bel. Een aardige meneer brengt me een grote doos die ik met een blije glimlach aanneem. In de woonkamer zet ik het ding pontificaal tussen mijn benen. Ik weet al wat er in zit. Louise doet dit wel vaker. Mijn zusje is gek op die folieballonnen en ik ben dan ook heel benieuwd wat voor geks ze nu weer heeft bedacht. Als ik de bovenkant los maak en vol verwachting de deksel openklap, springen er echter geen ballonnen uit. Ik kijk erin en de schrik jaagt me om het hart. Bloemen! Rozen, zelfs! Oh, mijn god. Stef! Dat kan niet anders. Kut. Hoe ga ik dat uitleggen??
Ik pak het boeket uit de doos en voel mijn wangen vuurrood worden. Ik lees het kaartje en besluit keihard toneel te spelen. Dan maar liegen.
“Ahhh wat is ze toch een schat, hé,” reageer ik overdreven, in een poging net te doen alsof de bloemen inderdaad van mijn zusje komen. Roos kijkt me met argusogen aan.
“Van wie zijn die? Lees eens voor!”
Ik werp haar een vernietigende blik toe en lees met een stalen gezicht:
“Lieve Eef,
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag, wij hopen dat je een fantastische dag zult hebben en tot over vier weken!
P.S. de ballonnen waren uitverkocht.
Veel liefs, Louise, Alex & Lotte”
Als ik opkijk, zie ik mijn ouders vol trots en vertrouwen in mijn richting glimlachen.
“Ach, wat doet ze dat toch altijd leuk, hé,” zegt mijn moeder. Het hele tafereel kan echter zo in de volgende Hollywood-comedy, want de sarcastische glimlach van Roos reikt van oor tot oor. Ik kan zelfs voelen hoeveel moeite het haar kost om niet uit haar rol te vallen. Sophie heeft geen enkele pokerface. Op haar gezicht staat letterlijk “Jezus, wat een kutverhaal.”
Ik pak de bos en race naar de keuken om de bloemen in een vaas te zetten. Beide meiden haasten zich om nog wat te drinken voor opa en oma in te schenken, zodat ze onopvallend mee kunnen lopen. Normaliter zijn ze niet zo proactief. De bos wordt in de keuken direct uit mijn handen gegrist en het kaartje uitvoerig bestudeerd.
“Voor mijn zeer speciale bff ♥,” lezen ze overdreven zoetsappig in koor.
“Sssshht,” sis ik. Ik zet de bloemen in een grote vaas en zet ze op de eettafel. Ver uit de buurt van mijn vader en moeder. Ik probeer de rest van de middag de blikken van mijn meiden en hun soms lichte toespelingen te vermijden en als mijn vader en moeder na het eten weer richting huis zijn vertrokken, slaak ik een zucht van verlichting. Ik ben er weer zonder kleerscheuren doorheen gekomen. Halleluja. Echter, het is overduidelijk dat Stef meer wil dan alleen vriendschap.
Ik moet rigoureuze stappen gaan zetten nu. Het wordt me echt te heet onder de voeten.
bron: pixabay.com 4447565
