Een rol in een Amerikaanse film is natuurlijk de natte droom van elke actrice. De films en series waarin ik mijn kunsten mag vertonen, zijn allemaal erg leuk om te doen, maar een gigantisch miljoenenpubliek bereik je niet, met Nederlandse taal. Als je écht iets wil bereiken, zul je naar Hollywood moeten.
Daarom heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik naar Amerika gegaan. Zo’n beslissing gaat niet over één nacht ijs. In Nederland heb ik een naam. Ik heb status. Ik bén iemand. Daardoor heb ik een bepaalde macht. Ik mag dingen eisen. Als ik in een film meespeel en ik vind dat mijn rolontwikkeling niet voldoende is, mag ik eisen dat het script wordt aangepast.
bron: pixabay
Ik verdien uiteraard ook voldoende geld in Nederland. Qua bezittingen ben ik inmiddels miljonair. Mijn bankrekening laat het echter nog niet toe om te gaan rentenieren. Maar ik heb dus heel veel zekerheid, in dit koude kikkerlandje. Waarom dan toch die reis richting Hollywood maken? Geld? Status? Nee. Ik ga mijn droom achterna. Ik wil weten of ik het red. Ik wil op mijn bek kunnen gaan. Ik wil kunnen zeggen dat ik het tenminste geprobeerd heb.
Het eerste wat ik heb gedaan? Engelse les. Bij de nonnen in Vught. In het diepste geheim. Ik zat destijds samen met Dan Karaty in de schoolbanken, dus ik had een prima sparring partner. Hij kon zijn Nederlands oefenen, ik mijn Engels. Als je naar Hollywood gaat, moet je accentloos Amerikaans Engels kunnen spreken. Tenzij je Arnold Schwarzenegger heet, dan moet je juist heel gebrekkig Amerikaans spreken, maar wel heel veel spieren kweken.
Acht weken heb ik bij de nonnen gezeten. Een vreselijke aderlating, want al die tijd verdiende ik geen rooie cent. Maar ik had het ervoor over. En ik moet zeggen dat mijn accent vele malen minder is geworden. Ik kan, mag ik trots verkondigen, perfect Amerikaans praten.
Volgende stap? Een agency zoeken.
