Bron: Deen Dondersteen
Het ‘normale’ leven is weer begonnen. De kerstboom is het huis uitgewerkt, de versieringen, kaarsen en kaartjes zijn opgeruimd. De jongens zitten weer op school. Wij zitten ook weer enigszins in ons werkritme. De meeste handen zijn geschud, wangen zijn gekust en nieuwjaarswensen zijn uitgesproken. De feestdagenstress ebt langzaam weg uit ons huis. Af en toe hoor ik nog een verdwaald ‘sinterklaas-kapoentje’ of ‘oh-dennenboompje’ voorbij komen, maar december is ten einde.
Het waren gezellige dagen met vrienden en familie. We luierden wat af en hebben (te) veel gegeten. Het was goed en het was genoeg. Ik ben blij dat we weer een beetje in ons normale ritme zitten. Wanneer de jongens voor de zoveelste keer een schunnige uitvoering van een sinterklaaslied inzetten, wijs ik ze er op dat het écht voorbij is.
“Maar mam, wat komt er nu dan?” Januari steekt nogal kleurloos af tegen december met al zijn feesten. Ik som de verjaardagen op. Dat is niet genoeg. Ze willen weten wanneer de volgende vakantie is. “De carnavalsvakantie”, antwoord ik. De oudste is gelijk enthousiast, wil weten hoe hij dit jaar verkleed gaat (nog geen flauw idee) en legt zijn jongere broer uit hoe de carnavalsoptocht op school in elkaar steekt.
Bron: Pixabay.com
Dit gaat niet de kant op die ik wil. Het is gedaan met de rust. Ze gaan gelijk aan de slag met de tablet. Het duurt niet lang voordat de eerste carnavalskraker door onze woonkamer galmt. Ze springen naar links en naar rechts. Om bij het volgende nummer heel hard mee te schreeuwen: “Springen NONDEJU!!”
“Horen jullie dat pap en mam? Hij zei Godnondejuuuuuuuuu!” Gegrinnik volgt. Ik zou kunnen zeggen dat hij alleen ‘nondeju’ zei, maar ik ben bang dat hij het nummer nog een keer opzet om het mij te laten horen. En nog een keer. En… nog een keer.
We kijken elkaar aan, zuchten, en kijken weer naar de twee stuiterballen. “Van wie hebben ze dat toch?” Geen van ons beide weet het antwoord. Wij houden niet van carnaval. Ik heb een goed excuus, ik ben import. Vriend is tussen de rivieren geboren, maar was gelukkig al genezen van het carnavalsvirus toen ik hem leerde kennen.
Nog maar twee maanden en dan is dit ook voorbij. Dan werken we in rust toe naar Pasen. Dan mogen ze eieren schilderen en zoeken. Dat moet in stilte kunnen, toch?
