bron: pixabay
Ze legt de gestreken overhemden en broeken in twee stapeltjes op hun opgemaakte bed. De koffer zet ze tegen het bed aan. Hij wil zelf zijn spullen pakken, daar was hij duidelijk in. Toch kon ze het niet laten om zijn kleren te strijken en zorgvuldig op te vouwen. Dan komen er minder vouwen in, daar zal hij vast wel blij mee zijn, dacht ze.
Vanochtend hadden ze het besluit genomen dat hij een poosje weg zou gaan. Na dagen voorzichtig om elkaar heen te hebben gedraaid, had hij haar gevraagd wat ze dacht. Ze beet hem toe dat zij het niet wist, maar hij blijkbaar wel. Hij wilde geen ruzie, hij wilde gewoon weten wat er in haar om ging. Ze had hem aangekeken, er ging van alles door haar hoofd. Híj wist al lang wat híj wilde. Híj had zijn plan vast al klaar.
“Zeg nou eens iets. Geef eens antwoord. Zo komen we nergens!” had hij gezegd. “Als je zo graag weg wilt, dan ga je toch!”, riep ze. Het was het laatste dat ze wilde. Ze had het er uit gegooid voordat ze er erg in had. Nu was hij stil. Hij keek haar strak aan, nam haar in zich op en concludeerde dat het misschien wel goed was om afstand te nemen. Ze hoorde hem aan. Ze voelde de tranen weer omhoog komen. Dit was het begin van het einde. Dit wilde ze niet. Ze hadden toch altijd geroepen dat ze samen alles aankonden. Waar was dat gevoel gebleven? Hoe kon hij haar en de kinderen zo makkelijk de rug toe keren?
Een ‘tijdelijke rustperiode’ noemde hij het. Afstand, zodat ze allebei konden bedenken wat ze nu eigenlijk wilden. Om te kijken hoe het zonder elkaar zou zijn. Hij kon vast wel bij vrienden terecht of bij een hotel in de buurt. Dan konden de meiden ook een middag bij hem komen. Zodat zij tijd voor zichzelf had om naar de sauna te gaan. Af te spreken met vriendinnen. Wat ze maar wilde. Ze wilde dit niet. Ze wilde niet dat hij weg ging. En ze wilde al helemaal niet aan haar kinderen vertellen dat het tussen papa en mama niet goed ging.
“Oké,” had ze gezegd “misschien is het goed.” Verbaasd had hij haar aangekeken. Ze had hem uitgelegd dat ze het goed vond. Maar dan zouden ze de meiden vertellen dat hij voor het werk weg moest. Dat gebeurde wel vaker en zou niet vreemd zijn. Hij zou naar zijn ouders gaan, die woonden niet zo heel dicht in de buurt. Hij kon vanaf daar ook makkelijk naar zijn werk, zo zou het allemaal niet zo opvallen. Hij zuchtte en liep even weg om zijn ouders te bellen. Hij zou vanavond na het eten in de auto stappen, had hij met zijn moeder af gesproken. Uitstellen had geen zin. “Nu moet ik gaan werken, ik pak straks zelf mijn spullen wel in.”
De piep van de oven haalde haar uit haar gedachten. De kip was bijna klaar. De meiden waren beneden aan het spelen. De tafel was gedekt. Hij zou zo thuis komen. Als gezin zouden ze aan tafel gaan en hij zou vertellen dat hij een tijdje weg moest. Eerst nog de aardappelen bakken. Ze maakte zijn lievelingseten. Zij zou niet gaan huilen, ze zou zich sterk houden. Het zou een perfect avondmaal worden.
Hij moet met een gevulde buik en goed gevoel weg gaan. Dan komt hij vast weer snel terug naar huis.
bron: pixabay
