Vette pech

31 januari 2017 door Mirjam Kakelbont

bron: pexels.com

Nee, niet nu! Uitgerekend als ik naar de neuroloog moet voor een verse voorraad slaappillen, start mijn auto niet…

Relax. Geen stress. Eerst nadenken.
Heb ik de lichten laten branden? Nee.
Staat-ie in de juiste versnelling? Ja.
Zit er benzine in de tank? Ja.

Dat was dat. Meer gevoel voor techniek heb ik niet. Damn! Ik ga de garage bellen voor een takelwagen.

Tring, tring.
‘Hallo, met Mirjam Kakelbont… Euh… mijn auto start niet en ik heb ontzettend veel haast.’
Ik ben allerminst een hulpbehoevend, stressend huiskipje, maar waarom klink ik dan zo?
‘Zo, zo, mevrouw. Eens even kijken. Heeft u uw lichten…’
‘…die heb ik niet aan laten staan. En zit ook genoeg benzine in.’
‘Oké. Eerst maar even het stuurslot proberen.’
Koppig schud ik nee. Ik weet wat het stuurslot is, maar dat is het niet, dit is een serieus geval.

‘U pakt het stuur met twee handen vast,’ praat de stem onverstoorbaar verder, ‘in de tien voor twee stand, u trekt een paar keer hard aan elke kant, en dan komt het vast in orde. Zo niet, bel dan gerust terug. Succes mevrouw Kakelblond.’

Nou ja zeg, dat noemt zich monteur! En mij ook nog instructies geven alsof het om een handeling gaat die ervaring vereist. Huh, het is ook niet meer zoals het vroeger was.

bron: JéShoots @ pexels.com

Toch maar proberen. Flink raggen ligt trouwens wel in mijn straatje. Ik ruk linksom en rechtsom, maar nada. Zie je nu wel dat dit een veel ingrijpender probleem is? Oeh… ik voel een driftbuitje aankomen. Het zweet loopt langs mijn rug en de ramen zijn beslagen.

Een voorbijganger slaat me – tussen de vogelflatsen op het raam door – nieuwsgierig gade. Ja, gluur maar. Ik zit hier alleen wat in mijn eentje te rukken. En nu kssst, weg jij!

Ik ga meteen de garage weer bellen; ik laat me niet als een klein kind behandelen! Of nee, wacht, nog een allerlaatste keer. Ik roep alle autogoden aan en ruk nijdig aan het stuur.

Warempel… Het ding start!

Toch maar goed dat ik over een berg doorzettingsvermogen beschik, anders hadden de monteurs vanavond nog slap van de lach onder de auto’s gelegen. Wat een afgang! Ik kan me de eerste paar maanden maar beter niet in de garage vertonen.

Aan helemaal niemand vertellen is maar het beste.
Alhoewel, fouten maken is menselijk.
Adam en Eva deden het ook!