bron: pixabay
Zijn gestreken overhemden hangen in de kast. Zijn moeder heeft de koffer uitgepakt toen hij op stap was . Zijn kamer was in zijn jarenlange afwezigheid weinig veranderd. Hij lag in hetzelfde bed waar hij als kind in sliep. Het beddengoed rook nog hetzelfde als vroeger. Het was vertrouwd. Alleen lag hij nu onder een roze prinsessendekbed, dat ze speciaal voor de kleinkinderen gekocht hadden.
Hij zuchtte. Hoe is het zo ver gekomen, vroeg hij zichzelf af. Hoe is het zo ver gekomen dat hij in zijn oude éénpersoonsbed lag, in zijn kinderkamer? Deed hij hier wel goed aan? Zijn moeder had hem het vuur aan de schenen gelegd toen hij binnen kwam. Waar hij mee bezig was? Of het geen midlife crisis of zo’n andere ‘moderne inzinking’ was, waar hij last van had. “Bij de buren is het gras altijd groener, wees toch eens tevreden met wat je hebt!”, had ze gezegd.
“Wat ga je nu doen?”, vroeg ze. Toen hij had geantwoord dat hij met zijn beste vriend in het dorp een biertje ging drinken, had zijn moeder ge-tsssst. Zoals ze altijd deed als ze het ergens niet mee eens was. Zijn vader had zijn hand bij zijn moeder op de schouder gelegd: “Laat die jongen nou even, dat praten kan morgen ook wel.”
Morgen, daar wilde hij niet aan denken. Hij wilde vooral dat de kamer ophield met draaien. Hij opende het raam en stak zijn hoofd naar buiten voor wat frisse lucht. Zou hij haar bellen, gewoon vragen hoe het gaat. Ze zou vast slapen. Sinds de oudste was geboren lag ze meestal om tien uur al op bed. Misschien is een appje een beter idee. Met de telefoon in zijn hand bedacht hij wat hij haar moest sturen. Hij wist het niet. Dat was het probleem: hij wist het niet.
Zij wel. Zij wilde dit niet. Ze probeerde het allemaal op te lossen met gestreken kleren en een uitgebreide maaltijd. Alsof dat hun problemen zou oplossen. Wat dacht ze wel? Dat hij niet voor zichzelf kon zorgen. Hij zou zelf zijn kleren inpakken, daar hoefde zij niet druk over te maken. Dat had hij haar toch duidelijk gezegd? Toch lag alles wat hij nodig had op bed; zijn kleren, ondergoed, douchegel, tandenborstel, alles. Zij behandelde hem als een klein kind. Hij had niet nog een moeder nodig. Hij wilde een vrouw! Hij wilde samen genieten. Had ze zich daar maar wat drukker over gemaakt.
Zijn vriend had hem er vanavond op gewezen dat zij van hem hield. Dat ze een mooi gezin hadden en een goed leven samen. Hij had het alleen maar kunnen beamen, maar toch voelde het niet zo. Er zou meer moeten zijn. Misschien was het gewoon een fase waar ze door heen moesten om even wakker geschud te worden. Hij had alles aangehoord. Hij kon niet duidelijk verwoorden wat zijn probleem was. “Het is niet genoeg,” bleef hij herhalen. De vele biertjes maakten het allemaal niet makkelijker.
Misschien moest hij een berichtje sturen dat hij van haar hield. En van de meiden ook. Hij typte en wiste het berichtje gelijk weer. Hij liet de telefoon naast het nachtkastje vallen. Hij moest slapen, dan zou morgen alles hopelijk weer een beetje helder zijn. Hij gooide zijn been onder het dekbed vandaan, zuchtte de opkomende misselijkheid weg en wachtte tot hij eindelijk in slaap viel.
bron: pixabay
