Bron: https://gethairyfebruary.org
Ik schrok me rot gisteren.
Heb ik zomaar een nieuwe actie gemist!
Ik let héél even niet op, de nagellak die ik van Tijn op moest smeren is er bij wijze van spreken pas net afgehaald en de volgende campagne dient zich alweer aan.
Een mens heeft het er maar druk mee.
Nou ja; in dit geval dus niet, kwam ik al lezende achter. In dit geval kan het me zelfs tijd opleveren. Je moet niet íéts doen. Je moet iets níét doen. Want blijkbaar mag ik me deze hele maand niet scheren.
Wat de mannen in november doen met hun haar op de bovenlip, moeten vrouwen nu ook in februari met het haar op de schaamlip. En oksels. En benen.
En daarmee gaan we geld inzamelen om hulp te bieden aan mishandelde en/of misbruikte vrouwen. Of beter nog: het voorkomen daarvan.
Uiteraard ben ik fel tegen de mishandeling van vrouwen. Wie niet?
Maar ik ben ook anti ‘au naturel‘ ondanks dat ik heel even (echt louter en alleen uit pure luiheid) heb overwogen mee te doen met deze ludieke actie door mijn bossen welig te laten tieren deze maand. Maar bij nader inzien sprak het me toch niet aan. Ik heb er namelijk niks mee. Met pakjes shag onder de oksels en vogelnestjes rond het kruis. Zowel bij mannen als bij vrouwen vind ik het woestonaantrekkelijk als er teveel wappert. Dat je moet zoeken naar de opening. Mijn moeder zegt altijd ‘waar haar is, is vreugd’ maar ik ben het daar niet mee eens.
Al mijmerend zat ik te bedenken dat mijn eerste scheerervaring was toen ik een jaar of dertien oud was. Met een nogal bot en merkloos weggooischeermesje van de plaatselijke drogist jaste ik mijn okselhaar eraf. Waarom? Geen idee eigenlijk. Iedereen deed het. Daarom. Het leverde me keer op keer pijnlijke pukkeltjes op zodat ik dagenlang als een aalscholver met wijde armen moest rondlopen. En gewoon doorgaan natuurlijk. Wéken deed je met zo’n mes.
En je schaamhaar deed je in de jaren ’80 – ’90 in zo’n coupe ‘snorretje‘ a.k.a. ‘landingsbaan‘. Ook ik. Wat ik persoonlijk nogal een gedoe vond want het moest natuurlijk wel een symmetrisch geheel zijn. Wat wederom altijd gruwelijk mislukte, waardoor je steeds verder ging met je scheermes.
En daardoor is zeer waarschijnlijk op een gegeven moment de kale doos in de mode gekomen. Puur omdat het echt niemand lukte zo’n strak gestylede streep te scheren.
Goedele Liekens had trouwens over deze campagne natuurlijk ook iets te vinden. Want daar waar geluld wordt over vagina’s, is zij. Volgens Goedele is het een modeverschijnsel dat al een slordige vijftien jaar duurt. En inmiddels is onze generatie niet meer gewend aan lichaamshaar.
Dat klopt.
En wat mij betreft houden we dat zo.
Vroeger was echt niet alles beter.
Daarom wijk ik uit naar Japanse sexfilmpjes, die vrouwen en meisjes hebben nog sexy natuurlijk haar overal :-) Een kale venusheuvel is voor (would-be) pedofielen, een imitatie van onschuld. Heb ik overigens zelf ook een beetje last van; ik ben nog altijd gek op eenvoudige witte slipjes zonder kant zoals mijn zusjes die in de jaren vijftig droegen onder hun zwarte overbroekje. Bestaat dat nog, een over- of bovenbroekje?