Ik ben dronken. Maar niet van de drank. Jammer, had ik er tenminste nog lol van gehad. Door de verhoging van mijn medicijnen ben ik ongeschikt verklaard voor het bedienen van machines en het besturen van auto’s, dus moet ik voor de boodschappen op de fiets naar het dorp. Dat mag namelijk wel. Ik duim hartstochtelijk dat ik geen bekenden tegenkom. In deze staat van ontwrichting kan ik dat er absoluut niet bij hebben.
bron: pixabay
Schichtig kijk ik in de winkel rond. De kust is veilig. Mijn ogen zitten dicht van slaapgebrek. Op de tast pak ik levensmiddelen uit de schappen en kwak ze in het karretje. Sta ik bij het pasta-schap, gooit een winkelwagen van rechts zich voor de mijne.
“Hé, Mirjam!” roept een rood gestifte mond.
Oh nee hè, denk ik, niet zij… Niet Emerenske, waar heb ik het aan verdiend? De grootste roddelnicht van het dorp. Ze ziet er altijd tiptop uit. Vergeleken met haar voel ik me een enorme slons. Nét wat ik gebruiken kan.
“Ik zag jou laatst op de dijk fietsen, kan dat?” vraagt ze, mij onderzoekend aankijkend.
Ik knik ja.
“Ik zwaaide nog, maar jij zwaaide helemaal niet terug,” zegt ze verongelijkt.
“Sorry, ik zag te laat dat jij het was.”
“Heb je last van je ogen?”
“Ja, hooikoorts,” lieg ik.
“Ik wist niet dat dat kon in de winter.”
“Zolang het boven de tien graden is, groeit het gras, en heb je pollen.” Ik sta versteld van de onzin die ik uitkraam.
bron: pixabay
Daarna vallen haar woorden als een waterval. Emerenske oreert en ik luister. Iets terugzeggen is overbodig. Ze vertelt wat ze heeft gekocht, waar, en wat het wel niet kostte, en over de bouw van haar tweede huis in Portugal. Ik wil weg, maar haar karretje blokkeert het pad. Alleen in z’n achteruit kan ik nog ontsnappen. Dat mens lult maar raak. Hoe kom ik hier in hemelsnaam onderuit? Ongelogen, op datzelfde moment hoor ik muziek en begint Frans Bauer te zingen. Dit is voor het eerst in mijn leven dat ik blij ben dat ik die man hoor, al klinkt het alsof hij met z’n hoofd in een emmer zit.
Emerenske pakt haar telefoon en maakt een verontschuldigend gebaar naar mij.
Geeft niets, mimiek ik, kan iedereen overkomen. Ik weet niet hoe snel ik mijn hielen moet lichten.
Buiten, naast de fiets, hoor ik een bekende stem mijn naam roepen. Alsjeblieft niet, straks vraagt ze of ik bij haar op de koffie kom. Of erger nog: zij bij mij! Flink zijn, meid, moedig ik mezelf aan, doe net of je gek bent, dat is je allerbeste eigenschap, en stap op die fiets. Met bovenmenselijke krachtsinspanning rijd ik slingerend en met gevaar voor eigen leven tussen de auto’s door richting huis.
Om de hoek komt een kennis te paard aanrijden. Een lieverd, maar eveneens oeverloos lang van stof. En ze wil almaar dat ik op de thee kom. Ik snap al die mensen niet. Alsof ik zo’n leuk mens ben.
Ik neem geen risico en verstop me achter de garagedeur.
Als de paardenbillen voorbij zijn, gooi ik de deur open, stap naar buiten en donder over de boodschappentas. Ik was even vergeten dat ik ‘m daar had neergezet. Ik val op straat en kijk op mijn knieën de rode kool na die van de stoep naar het midden van de weg rolt.
Als iemand vandaag een échte borrel verdiend heeft, ben ik het wel.
Zo fijn, dat soort medicatie.. het hèlpt ook zo lekker op deze manier. Not. Ik wens je er veel sterkte mee en hoop dat het ‘slechts’ wenverschijnselen zijn.
Als het verhaal niet zo dicht tegen eigen ervaringen aan had gezeten, had ik er overigens smakelijk om kunnen lachen. Smeuiig geschreven.