Kakdoos aan een lijntje

23 november 2018 door Lou Bartels

Ik loop nu gevaar gelyncht te worden door hordes hondenbezitters, maar ik moet toch even een van mijn grieven luchten. Het was zo’n typische ergernis die vanochtend, pal voor mijn neus, nog even haarfijn geïntensiveerd werd.

Dat is een tuin!

Naast mijn oprit bevindt zich mijn ‘voortuin’; een klein erf van zo’n 20 vierkante meter, voorzien van granietkiezels (geen gras), met meerdere plantenbakken langs de straatkant. Dat moet, want anders heb ik om de haverklap een geparkeerde auto (of één of andere gek) in mijn voortuin staan, want ik heb (nog) geen hek. In het midden staat een boom(pje). Duidelijk een tuin, zou je zeggen. Blijkbaar niet. Over mijn granietstenen lopen is ronduit gevaarlijk: net een mijnenveld. Voor je het weet stap je tussen de herfstbladeren in een vers gedraaide hondendrol. Yuck.

No shame

Vorige week het eerste incident, althans, het eerste dat ik van dichtbij meemaak, want meestal ben ik aan de andere kant van het huis en zie ik niks. Afijn. Ik haal de boodschappen uit de auto. Een vrouw met haar kuitenbijter loopt langs. Ik ken haar niet maar heb haar wel vaker gezien; ons rustige straatje is nu eenmaal geliefd als hondenuitlaatroute, helaas. Maar wat schetst mijn verbazing: ze laat haar aan zo’n lange uitrol-lijn rukkende viervoeter gewoon voor mijn neus(!) zijn uitgebreide plas doen. Tegen mijn plantenbakken. No shame.

“Oh, gewéldig. Heel fijn, zeg. En bedankt, hè?!” blaf ik haar geïrriteerd en op zwaar sarcastische toon toe.
“Ja, nou, ik kan dit niet voorkomen; een hond doet nu eenmaal wat hij wil en waar hij wil,” zegt ze schouderophalend.

NEE, GNOE!
JIJ LÁÁT DIE HOND DOEN WAT EN WAAR HIJ WIL!

Kak en pies in je eigen tuin

Maar ik zeg het net iets anders tegen haar: “Jawel, dat kun jij wél voorkomen. Heel goed zelfs. Jij kunt je huisbeest, dat jíj wilt hebben en ík niet, uitlaten op de plekken die daar geschikt voor zijn. Het bos, mét uitlaatveldje, hierachter bijvoorbeeld. Mijn plantenbak is NIET geschikt. Je kunt die lijn wat inkorten en ervoor zorgen dat hij niet de tuinen van andere mensen vol kakt en piest. Je kunt je eigen voortuin omdopen tot zeikzone voor je veestapel. Mensch noch mal, ik laat mijn kinderen toch ook niet in jouw tuin en pal voor jouw neus hun behoefte doen?”

Asociaal

Even kijkt ze me minachtend, ja beledigd zelfs, aan.
“Het is maar een hond, hoor!” mort ze.
“Nee, wéér fout, madam. Het is JOUW hond, niet EEN hond. Jíj moet ‘m opvoeden, jíj moet ervoor zorgen dat jouw hond anderen niet tot last is. En dat is hij nu duidelijk wel. Jíj wilt de lusten van dat beest, dan houd potdomme de lasten ook bij jezelf! Wat is dit voor asociaal gedrag?”

En toen kwam het.
“Ja, maar hallo, er staat geen hek om je ’tuin’…”

Het hek

Ah. Dat hek. Nee, ik heb inderdaad geen hek. Als een van de weinigen in dit Oostenrijkse land heb ik ervoor gekozen om géén Berlijnse muur met camerabewaking om mijn voortuin te bouwen. Ik houd van vrijheid en openheid. Maar ik snap die hekkenmanie van de buren inmiddels beter, want ik háát die in alle vrijheid op mijn grond in ’t rond poepende en pissende huisdieren van anderen.

Dat weet de kakmadam inmiddels ook en ze rukt haar hond aan de – nu ingekorte – lijn mee. ‘Kom Fikkie, op naar een andere plantenbak. Wat een zeikwijf,’ zal ze gedacht hebben. Maar dit zeikwijf is nog niet klaar:
“Oh, het kán dus wel? Je keutel aan een touwtje gewoon meetrekken naar een geschiktere plek? Doe dat de volgende keer dat je hier loopt dan ook even, ja?”
Weg is ze.

En nog één!

Een dag of twee later eenzelfde soort incident: een vrouw staat op het voetpad naar mijn voordeur. Haar prutsviervoetertje – met wintertruitje aan – piest onderwijl vrolijk tegen mijn raam. Ik kan mijn ogen niet geloven en storm naar buiten. Daar zit nota bene haar tweede vervuilende exemplaar pontificaal in de voortuin van mijn buren (onze huurders) te kakken. Op de stenen. Onaangelijnd. Wat niet mag in de bebouwde kom.

“Vindt u dat normaal?!? U staat gewoon in míjn voortuin uw beesten uit te laten!” Ik ben laaiend.
“Dit is geen tuin. Dit is een hoop stenen. En een openbare ruimte, want er staat geen hek omheen.” Wéér dat hek. Oostenrijks zijn duidelijk een volk van muren en hekken.
“Niks openbare ruimte! Dit is MIJN grondstuk en u betreedt het als onbevoegde, met die kakdozen van u! Oprotten. Nu. Anders maak ik een foto en ga ik aangifte doen.”

Kontje voor ’t hondje

Geen idee of dat überhaupt kan, maar de freule geeft haar hondjes een kontje zodat ze doorlopen, nog even een (ver)vuile(nde) blik achterom werpend. Ik vrees dat ik binnenkort toch een paar duizend euro in een hek moet gaan investeren. Met 220 Volt erop. En bedankt hè, hondenbezitters.

Ik vind dit zulk ongelooflijk asociaal gedrag. En dat blijf ik ook tegen die verhipte hondenlovers zeggen. Dan maar een zeikwijf. Als je al een huisdier wilt houden, zorg er dan alsjeblieft voor dat hij anderen niet tot last is met zijn uitwerpselen? En nee, met de volgende regenbui is die hele handel NIET zo weer weg. Dit zijn hoogwaardige kunststof plantenbakken, waar die pis zich geweldig inbijt. Een half jaar later is het nog zichtbaar. En die drollen duren ook z’n tijd. Fijn, hoor!

Wildplassende beesten

Ik mag hopen dat hondenbezitters in Nederland beter opgevoed zijn. Mijn indruk is gelukkig dat dat zeer zeker het geval is. In Nederland zie ik iedereen met zakjes lopen, bijna alle honden zijn aangelijnd (daar waar het moet) en met let erop waar de hond zijn ding doet. Hier niet. Alles moet maar overal kunnen. Want beest.

En toch is het raar. Mensen worden voor wildplassen op de bon geslingerd, maar hun huisdieren mogen wél straffeloos en zonder enige gêne het eigendom van anderen bezoedelen. Dat is dan ineens normaal. Want het is ‘maar’ een beest.

Wel, mensen zijn óók beesten. Ze laten hun wandelende kakdozen zonder blikken of blozen voor je voeten op jouw grond tegen jouw plantenbakken urineren. Rot alsjeblieft een flink eind op met je blaffer?

bron: eigen foto LB