Mijn Muziekrubriekbijdrage van deze week is ietwat religieus te noemen, in tegenstelling tot mijn idiote kippengekakelsong van vorige week. Maar recentelijk struikelde ik in mijn spotify-list weer over dit nummer en toen vroeg ik mij meteen af: What happened to Creed? Gelukkig was daar ook al een youtube-filmpje over:
Creed. De jaren ’90 post-grunge rockband met songteksten die je bijna als bijbels, maar tegelijk óók anti-kerkelijk zou kunnen beschrijven. Dat komt vooral door de jeugd van zanger Scott Stapp. Hij groeide op in een ultra-religieuze familie, die hij zelf omschrijft als “een dictatuur waarin het er enkel om ging, blind te gehoorzamen en waar alle gedachten en gevoelens onderdrukt moesten worden.” Een soort van mentale gevangenis dus.
Op 17-jarige leeftijd leerde hij echter Mark Tremonti (toen al gitarist) kennen en samen met Brian Marshall (bassist) en Scott Phillips (drums) werd de band Creed (eerst kortstonding ‘Naked Toddler’ genoemd) geformeerd. De naam zelf is een religieuze: ‘creed’ betekent geloofsbelijdenis. Het eerste album (uit 1997), geheel geschreven en gecomponeerd door Stapp en Tremonti, was behoorlijk christelijk ingestoken en droeg de naam My own prison. Hoe verrassend!
De markante, machtige stem van Stapp en de melancholische, endemische klanken en de boodschappen die ze in hun songs verwerkten, waren meteen al goed voor een razendsnel groeiende populariteit van de band.
Er volgden nog een aantal succesalbums (Human Clay (1999), Weathered (2001)) en toen werd het stil rond Creed. Stapp kreeg namelijk een ongeluk, waarna hij zwaar verslaafd raakte aan pijnstillers. Dat zorgde ervoor dat hij niet echt echt niet meer kon performen, met een desastreus concert tot gevolg (Chicago, 29 december 2002). Fans waren razend en klaagden de band zelfs aan voor de totaal mislukte show. Geld terug, a.u.b.!
Juni 2004 was het einde verhaal: disbanding. Stapp stapte op en begon, afgekickt en wel, redelijk succesvol voor zichzelf. De overige bandleden vormden met een nieuwe zanger-gitarist (Myles Kennedy) de band Alter Bridge, ook niet geheel onverdienstelijk.
In 2009 kwamen de Creed-bandleden, na een Greatest Hits album, weer bijeen en produceerden nog een redelijk succesvol album (Full Circle), maar aan het succes van weleer viel niet meer te tippen. Toch komt Creed misschien, héél misschien, nóg wel weer een keer bij elkaar. Ze hebben namelijk nog een stuk of 13 – naar eigen zeggen goede – songs op de plank liggen en het zou zonde zijn als je daar geen geld uit zou slaan. Een heel spirituele inspirerende gedachte, toch?
Hoe dan ook, mijn absolute Creed-favoriet is toch een andere. With arms wide open (van het album ‘Human Clay’). Blijft een prachtige song. Kom er maar in!
