Hoewel ik inmiddels iets minder streng ben qua afwijzingen in de datingapp, ben ik toch nog wel een beetje voorzichtig. Ik heb heel duidelijk vermeld dat ik eerst lang wil chatten voordat ik af wil spreken, maar na twee dagen chatten met kandidaat Jeroen wil hij al op date, “want het is zo leuk en gezellig op de chat.” Volgens Jeroen moet er in real life ook meteen gesnuffeld worden. Ik heb daar zo snel geen behoefte aan en dus reageer ik gewoon twee dagen niet. De insteek wordt me dan ook meteen duidelijk als ik na twee dagen lees dat hij de match wil verbreken omdat ik niet meteen reageer. Geen geduld dus. Aju en exit.
De overige gesprekken vind ik sowieso niet interessant. Waarschijnlijk omdat ze geen van allen kunnen tippen aan Stef. Wat dan weer kut is, want daarmee wed ik weer op één paard. En dan ook nog eens een paard dat mij in volle galop de afgrond in stuurt. Ondertussen chatten we de godganse week en belt hij me meteen als hij op vrijdagavond weer op Nederlandse bodem geland is.
Hij vraagt of onze afspraak om te Netflixen volgende week zondag nog staat. “Uiteraard musje,” lach ik terug. Op mijn reactie dat ik hem voor die luie zondagmiddag op de bank wel verwacht in een bijpassende tokkie joggingbroek en huistrui, geeft hij aan geen joggingbroek te hebben. “Hoe kun je nou geen joggingbroek hebben?” vraag ik, terwijl ik boven meteen op zoek ga naar een zo oud mogelijk exemplaar dat een beetje ruim valt.
“Hebbes,” zeg ik als ik er eentje gevonden heb en ik bereid hem vast voor dat het ding waarschijnlijk iets te kort valt.
“Mag ik eerlijk tegen je zijn, Eva?” zegt hij plots op serieuze toon en uit het niets. Ik schrik en ga er even bij zitten.
“Altijd. Graag zelfs,” reageer ik onzeker, vrezend voor wat komen gaat.
“Ik vind het niet leuk dat je op een datingapp staat.”
Ik had veel verwacht, maar deze zag ik even niet aankomen.
“Euh, hoezo?” vraag ik een beetje beduusd. “Jíj bent toch juist van de friends with benefits, lang leve de lol en nul jaloezie en dit lijkt bijna op jaloezie… Je bent toch niet jaloers?” vraag ik daarom voorzichtig en vol verbazing.
“Godverdomme, Eva, ja, stikjaloers. Ik ken dat gevoel niet. Ik heb dat nooit, maar die hele fakking kutvlucht lang heb ik geen oog dichtgedaan omdat ik bang was dat je in de tussentijd best wel eens een perfecte kandidaat gevonden zou kunnen hebben… nog voordat ik je weer kon spreken. Ik weet dat het onnozel klinkt en je kunt er niks mee, maar dit… onze ehhh… ach kut. Laat maar,” lacht hij ineens om zichzelf. “Ik heb last van mijn jetlag, negeer deze onzin maar even.”
Een voorzichtige “Bff voor life?” is het enige wat ik weet uit te brengen.
Met een smoes over de was en andere taken die mijn aandacht nodig hebben, hang ik op. Ik ben echt even van slag. Zal hij me echt oprecht leuk vinden? Speelt hij gewoon een spelletje? Ik word er erg onzeker van en besluit het hele voorval lekker te negeren. Ik speel gewoon weer struisvogel en dat doen we daarna beiden.
Als ik die zondagmiddag arriveer, gebaart hij me naar de achterzijde van het huis. Help, mijn man is klusser, denk ik, terwijl ik naar binnen loop. Werkelijk elk vertrek is ‘under construction’. Hij heeft het huis echter nog maar net en gezien het vele werk wat er al in zit en de potentie die het heeft, snap ik zijn enthousiasme en ben ik zelfs onder de indruk van zijn vakkundigheid.
Na de tour haal ik even mijn spullen uit de auto en kom terug met een eenpersoonsdekbed, twee joggingbroeken en mijn huistrui, een geurkaarsje en een ovenschotel met mijn zelfgemaakte lasagne voor het avondeten (één van mijn schaarse specialiteiten). Zijn vrolijke, enthousiaste reactie laat me zien dat ’t gewaardeerd wordt. Stef trekt ook meteen zijn spijkerbroek van de kont en wurmt zich in de joggingbroek die slechts tot halverwege zijn kuiten komt. Ik schiet in de lach, maar hij laat zich niet uit het veld slaan en stapt er stoer in rond.
Ik laat me niet kennen, maar draai me toch even om als ik mijn broek en shirt uittrek om in de sportlegging (jawel, het oog wil ook wat) te stappen. Als ik me weer omdraai, staart hij me met de armen over elkaar en een blik vol goedkeuring, met een brede grijns aan.
“Mijn vermoeden was juist,” zegt hij, “jouw billen zijn goddelijk.” Ik zeg niks, maar glimlach slechts terug en loop al naar de bank als hij me tegenhoudt en kort op mijn voorhoofd kust. “Niet zo snel, musje, ik heb nog wat voor je meegenomen van mijn reis.” Hij draait zich om en pakt een pakketje uit de kast achter zich. Hij overhandigt het me met beide handen. Ik ben zo overweldigd door dit onverwachte en lieve gebaar dat ik niet goed weet wat ik moet zeggen en daarom alleen zachtjes “wat lief…” kan uitbrengen, terwijl mijn wangen rood worden.
Als ik het prachtige, handgemaakte en beschilderde kunstwerk uit het papier haal, voel ik me net als een kind op kerstochtend. Het had alles kunnen zijn. Al was het een gratis hotelzeepje. Het gebaar vind ik zo lief, dat ik hem een warme knuffel geef en een kus op zijn wang. Hij kijkt er zo schattig bij dat mijn hart even week wordt en we in een ongemakkelijke stilte belanden.
“Nu, gaan we naar de bank,” reageert hij zichtbaar opgelucht. Zonder verder te overleggen, kruipen we op de bank dicht tegen elkaar aan. Samen onder het (te) warme dekbed.
bron: pixabay.com 3119965
