In Haarzuilens fietste ik na rondje om kasteel over de Brink. Door ontbreken van toeristen zag ik iets fotowaardigs en parkeerde racefiets tegen voormalige gevangenis. Geparkeerde auto’s belemmerden gedeeltelijk het zicht. Object stond op privégrond. Wilde per se voor Sjoerd (een blogvriend) foto van zijkant maken. Twee ijzeren hekken stonden wijd open. Op overal bloeiende bloemen na was de tuin leeg.
Nam foto van zijkant.
Bron: eigen foto (MK)
Tegelijkertijd kwam man aanlopen. In spijkerbroek en shirt met lange mouwen duwde hij kruiwagen voort.
‘Meneer, ik maak even een foto van het transformatorhuisje,’ legde ik uit.
‘Wilt u mij op de foto ernaast hebben? Dat kost wel geld, want ik ben een bekende Nederlander.’
Ten antwoord op mijn proestende lach zei hij: ‘Ik ben écht een BN’er!’
‘Nou, dan zal ik maar niet om een handtekening vragen.’
‘Die is onbetaalbaar,’ lachte man en liep voort.
‘Goedemorgen, ik wil graag pasfoto’s laten maken,’ zei ik tegen Coby in drogist.’ Corrigeerde mezelf: ‘Niet graag, het is bittere ernst.’
Heb nieuw paspoort/ID nodig, omdat bank waar Man en ik joint account hebben, dat wenst. Het is eerlijk vergaard geld. Niet zwart of witgewassen en geen grote hoeveelheid. Meewerken stuit mij tegen de borsten, maar van werken bij Engelse handelsbank heb ik geleerd: de bank heeft altijd gelijk. En dat is zwaar qudt.
Nam plaats in hokje achter in winkel. Links op plank lag pop in korte broek en kniebandage. ‘Jullie hebben hier een speelgoedman,’ zei ik verrukt.
‘Twee zelfs. Ze liggen naast elkaar,’ schaterde Coby.
‘Deze vooruitgang juich ik van harte toe!’ riep ik. Vorige eigenaar van winkel (waar Coby ook werkte) was zwaar religieus.
Reken maar dat ik niet lachte tijdens maken van foto.
Coby knipte en ik mocht resultaat op beeldscherm keuren. Moet dat nou? Je hoofd uitvergroot zien? ‘Doe maar,’ sprak ik tolerant, ‘ik kijk toch nooit in mijn paspoort.’
Bij kassa vroeg ik Coby: ‘Wil je er een voor je plakboek?’
Ze schaterde nee en klaagde: ‘Ik pies hier nog eens in mijn broek.’
Terwijl overal incontinentiemateriaal voor het grijpen ligt, hè?
Over papier- en inktverspilling gesproken: heb vier pasfoto’s over. Vier! Zal ik museumjaarkaart aanvragen? Nieuw rijbewijs? Ze opsturen naar antiquair? Ze als postzegel gebruiken? (Die zijn ook onbetaalbaar.) Ingeval ik dat doe, komt post aan? Pasfoto’s weggeven doe je niet. Mensen hebben het al zwaar genoeg in het leven.
Reed in auto op rotonde. Auto van rechts minderde vaart, maar bestuurder dacht op laatste moment: ik gooi me ervoor. Moest in ankers om aanrijding te voorkomen. Wat doe je in zo’n geval? Doorgaan met ademhalen.
Automobilist achter me was laaiend. Claxonneerde en seinde met lichten. Zag in achteruitkijkspiegel dat vrouw op passagiersstoel bestuurder tot rede trachtte te brengen, maar kerel liet zich niet beteugelen. Hij stapte uit.
Ik vergrendelde autodeur en wachtte tot tierende man mij op tien centimeter was genaderd. Glimlachte liefjes en gaf gas.
In Koeienbos lag autosleutel aan groen bandje. (Vind overal telefoons, portemonnees, tassen en autosleutels. Waarom vind ik altijd zo veel ‘zooi’ van anderen? Een briefje van 50 euro is toch gezelliger…)
Riep Rosa en rende terug. Had mazzel: vrouw zat op bankje langs water.
‘Heb jij misschien je autosleutel verloren?’ Liet haar groene bandje zien.
‘Oh ja, wat erg!’
‘Welk merk is het?’
‘Een Opel.’
‘Alsjeblieft.’
Weer een zorg minder.
Bron: eigen foto (MK)
