Mijn reddende engel

12 maart 2016 door Zuster Klivia

Bron: pixabay

Vandaag is mijn dochter Jill zestien geworden.

Pvd.

En dus zit de hele periode van zwanger zijn en bevallen nogal in mijn hoofd op het moment. Terugblikker als ik ben.

Ik kreeg mijn kind alleen.

Alleen een kind krijgen is geen kattenpis kan ik u zeggen. Er is echt geen fluit aan om alleen naar controles te gaan, alleen echo’s te bekijken, in je uppie de kinderkamer uit te kiezen. Om niemand te hebben met wie je ervaringen kunt delen als je thuiskomt, als je het eerste schopje voelt, als je je rot voelt. En dan komt de bevalling die je alleen moet doen. En lig je na afloop gesloopt in je bed, voor de verandering weer eens alleen.

En een baby in je eentje verzorgen is zwaar. En verschrikkelijk eenzaam.

Vrouwen die ervoor kiezen zonder een partner een kind te “nemen”, weten niet waaraan ze beginnen. Ik kan het in ieder geval niemand aanraden.

Ik lag ten tijde van mijn zwangerschap ook nog eens in de clinch met mijn familie, die niet achter mijn keuze stond. Ik had een jankbak van een verwekker die zo zielig was en er zó niet aan toe was om vader te worden. Hij heeft nét niet van me heeft geëist abortus te laten plegen, maar het was wel zijn wens. Ik stond op het punt te verhuizen maar moest noodgedwongen mijn toenmalige (fulltime en leidinggevende) baan opzeggen en blijven wonen waar ik woonde.

Iedereen om mij heen had nogal zijn twijfels over de zwangere ik. Want ik was zo egoïstisch, stond volop in de feestmodus, was veel te onverantwoordelijk en kon de consequenties niet overzien. Negativiteit alom.

Ik denk dat de overweging Jill toch geboren te laten worden, ook voor een groot gedeelte daaruit is voort gekomen. Hoe meer mensen willen dat ik naar rechts ga, hoe sterker ik geneigd ben naar links te gaan. Dus hoe meer weerstand er was, des te heiliger was ik er van overtuigd dat ik mijn kind wilde houden.

Ik klokte een laatste fles wijn weg, rookte mijn laatste sigaret en ging ervoor.

Ik ging iedereen wel eens een poepie laten ruiken.

De abortusgrens van twintig weken ging voorbij en toen kon ik echt niet meer terug.

Toen Jill eenmaal geboren was, heeft het een maand of drie geduurd, eer ik van haar hield, eer ik gewend was aan het feit dat ik vanaf nu nooit meer echt alleen zou zijn. Dat er iemand was, die mij nodig had en voor wie ik er altijd moest zijn. Niks roze wolken.

Ik blog niet vaak over haar omdat ik liever mét haar klets, dan óver haar. Maar dat neemt niet weg dat ze de belangrijkste persoon in mijn leven is.

De mens die mijn leven honderdtachtig graden heeft veranderd. Me enorm heeft doen groeien, me nieuwe inzichten heeft gegeven, gezorgd heeft dat alles anders is geworden. En dat enkel in positieve zin.

En haar zien opgroeien is een waar feest.