Menno is fotograaf en behoorlijk succesvol. Hij reist naar exotische en gevaarlijke landen en hij maakt naast foto’s ook prachtige installaties. Ik kende zijn werk al voordat ik hem kende. Toch had ik in eerste instantie niet zoveel aandacht voor Menno, hij ging me te snel. Ik was ook eigenlijk nog bezig met een andere man en had niet zoveel zin in Menno. Maar Menno bleef volhouden. Hij heeft mij ongeveer een jaar lang maandelijks per WhatsApp mee uit gevraagd. Dat was ook alles wat hij deed, verder wilde hij blijkbaar niks van mij weten.
Hoe zichtbaar zijn werk ook was, Menno zélf was vrij onzichtbaar. Het enige dat ik voor onze dates van hem gezien had waren een paar vage foto’s met zonnebril en één stoere zeebonkfoto van veraf in zwart-wit. Menno leek op alle foto’s een echte man-man, maar ik voelde al die tijd niet echt de behoefte om met hem af te spreken. Toch leek hij ideaal: stoere man, creatief beroep, prima combinatie. En misschien wel het allerbelangrijkste: Menno bleef steeds maar weer contact zoeken, hoe ongeïnteresseerd ik ook was. Uiteindelijk vond ik dat zijn volharding dan toch maar eens beloond moest worden.
We spreken af bij een restaurant dat toch net iets verder van mijn huis is dan ik van tevoren heb ingeschat. Ik ben al te laat maar dan begint het ineens ook nog eens keihard te regenen. Ik stuur hem een berichtje dat ik eventjes op de bui wacht. Hij is boos want hij is er al lang. Ik ga me echt niet zeiknat laten regenen dus tot later!
Het restaurant is aangenaam én leeg. Maar dan de shock: Menno lijkt helemáál niet op Menno. Menno lijkt op Menno maar dan een hele vrouwelijke, schriele versie. Zelfs zijn welkomsthandje is slap. Ik wil vragen waarom hij zichzelf zo totaal anders profileert op de datingsite, maar ik durf niet. Gelukkig is de zitting niet voor niets, want ik heb wél honger en bestel dus toch maar iets te eten. Het wordt een lange avond zonder vervolg. Doe mij maar een man.
