Ik haast me door het station langs slapende, lallende, rennende, sjokkende reizigers naar het juiste perron. De laatste trein is vol. Ik ga naast een vrouw zitten die er nog nuchter uitziet. Het is rumoerig en ik hoor een doordringende pieptoon die constant doorgaat. Iets verderop is een man aan het bellen. Hij probeert, al struikelend over zijn eigen tong, aan zijn vrouw uit te leggen in welke trein hij zit zodat zij hem straks op kan halen van het station.
Doordat één van de deuren niet sluit kan de trein nog niet vertrekken, dat verklaart meteen de irritante pieptoon. De trein wordt steeds voller. Een knappe blonde jongen komt al vloekend en tierend binnen. Er valt een stilte en iedereen kijkt naar hem. Hij rent op een meisje af die aan het bellen is en rukt haar telefoon al schreeuwend uit haar handen: “Ik kom godverdomme speciaal voor jou helemaal uit Groningen en je laat me daar gewoon staan! Je zei dat je even naar het toilet ging en bent zomaar weg. Godverdomme!!!” Hij staat op en haalt uit om haar te slaan. Ze duikt in elkaar en hij raakt haar op haar schouder. Alle aandacht in de coupé is nu op het stelletje gevestigd. Een paar mannen lopen er naartoe en vragen of hij rustig kan doen. De jongen zegt dat er niks aan de hand is en dat ze zich er niet mee moeten bemoeien. Het meisje vraagt huilend haar telefoon terug: “Dat was mijn vader, geef terug, dit kun je niet maken.” De jongen begint weer te schreeuwen: “Ik heb godverdomme vanavond 160 euro aan jou uitgegeven en je rent weg!”
De trein rijdt inmiddels en de over zijn tong struikelende man wil iets doen. Hij gebaart druk met zijn vuisten: “Kom we pakken hem met zijn allen” maar niemand reageert. Dan spreekt hij rechtstreeks zijn buurman aan: “We pakken hem met zijn tweeën, dit kan ie niet maken.” De man naast hem antwoordt dat er al andere mensen zijn die helpen. Een man loopt naar het stel: “Geef haar die telefoon terug!” Het meisje durft ook weer meer te bewegen en roept dat hij hem inderdaad terug moet geven maar de jongen gaat naast haar zitten en omarmt haar: “Man, waar bemoei je je mee, er is niets aan de hand.” De man druipt zachtjes mompelend langzaam af.
Bij het uitstappen loop ik langs het stelletje. De jongen heeft het meisje in een soort houdgreep en hij fluistert zachtjes in haar oor. Er zitten veel mensen omheen maar ze kijken de andere kant op. Eenmaal de trein uit twijfel ik of ik toch iemand moet inseinen. Ik doe het niet.
Hoe zal het aflopen? Hoe gaat het verder als ze straks weer alleen met hem is? Moet ze gedwongen de nacht met hem doorbrengen? Groningen gaat hij vannacht nooit meer bereiken. Zal haar vader haar opwachten? Zullen de mensen in de trein toch nog iets voor haar doen? Ik denk aan de #zeghet campagne en ik denk aan de vele verhalen van seksueel misbruik door een bekende die ik van veraf ken maar helaas ook van heel dichtbij.
Meisje, ik hoop dat het goed met je gaat. Jongen ik hoop dat jij jezelf eens heel hard om je oren hebt geslagen. Hoe ver je ook reist voor iemand en hoeveel je ook uitgeeft aan een date: Het geeft je nooit het recht om eisen te stellen. Het geeft je nooit het recht om iemand te slaan. NEE blijft altijd NEE.
Jammer dat niemand wat durfde te doen is eigenlijk het enige dat ik denk op dit moment.
Jammer dat dit zo vaak gebeurt. Zelfs in een volle trein zo kwetsbaar. Helaas heb ik ook de oplossing niet.
Ik vind dat je iets had moeten doen. Zo’n stukje al dit achteraf met dat je dit en dat hoopt komt een beetje lafjes over. Je had er serieus beter niks erover geschreven…
Is net doen alsof je beter bent dan de rest beter? Iedereen in die coupé zat in een spagaat, dat is wat ik omschreven heb, de onmacht.
Jammer dat dit zo vaak het geval is. Niet de dader krijgt de schuld maar iedereen die ‘eigenlijk iets anders had moeten doen’ en regelmatig het slachtoffer zelf terwijl er toch maar één dader is die echt fout is. Laten we dit vooral wel bespreekbaar maken alsjeblieft.
Dit zal altijd blijven gebeuren in grotere groepen mensen, niemand voelt zich verantwoordelijk of doet er iets aan, dat is een feit en is ook al meerder keren beschreven in wetenschappelijke literatuur. Kinderen verdrinken terwijl omstanders staan te kijken. Het bespreken helpt niet, het blijven woorden en geen daden. Het wekt een aura van betrokkenheid wat er eigenlijk niet is. Natuurlijk is de dader degene die everantwoordelijk is, maar wel aan zijn eigen daad. De omstanders zijn verantwoordelijk voor iets wat ze niet gedaan hebben, deze verantwoordelijkheid afwentelen op de dader doet de discussie ook geen goed want het gaat om twee verschillende daden. Sterker nog, de discussie doet in deze helemaal niks behalve de dader op zijn verantwoordelijkheid wijzen en die leest dit niet of heeft er s…. aan. De volgende keer laten we het gewoon weer gebeuren als we alleen maar praten.
Op zich, Ineke, heb je gelijk als het om het feit gaat dat steeds meer meer mensen slechts nog toekijken en niets doen. Heb je echter wel eens van ‘angst’ gehoord? De angst onder de mensen die steeds groter wordt? Een jongen, die duidelijk agressief is, misschien wel een mes o.i.d. bij zich draagt… dat een andere vrouw in de coupé zich bedenkt voordat ze (n)iets doet, vind ik – helaas – inmiddels heel erg begrijpelijk.
Daarnaast: er waren wel degelijk mannen in de coupé die ‘iets’ deden, hem aanspraken, probeerden medestanders te krijgen. Ik zou hier, achter mijn laptop zittend, ook meteen zeggen: “ja hallo, IK had echt wel iets gedaan hoor, ik had die jongen bij de kladden gegrepen en hem eens goed door elkaar gerammeld. En ik had daarna natuurlijk meteen de conducteur [wélke conducteur?] of de spoorwegpolitie [waar vind je die in vredesnaam vandaag de dag?] of 112 [is dit wel ernstig genoeg? en voordat er politie ooit op komt draven, zijn die jongen en dat meisje al lang en breed verdwenen…] ingeseind.” Sure, maar als ik daar wérkelijk had gezeten, was mijn reactie misschien ook geremd door pure angst, die in de huidige samenleving duidelijk steeds sterker overheerst. Hoe had JIJ gereageerd als je daar had gezeten? Had je die jongen eens even mooi op z’n nummer gezet? Denk het niet. Het is makkelijk praten achter je laptop, met een kopje koffie en snelle vingers… Het is juist heel goed dat Annemarie dit opschrijft; het laat heel goed zien hoe (terecht) bang de mens inmiddels is. En het maakt dat thema juist wél bespreekbaar. Jouw nogal beschuldigende reactie doet dat effect weer teniet. Dat vind ik jammer.
Ik heb inderdaad wel eens ingegrepen in zo’n soort situatie en er iets van gezegd. Het was op straat en de jongen in kwestie was heel aggressief tegen zijn hond. Ik zal niet zeggen dat dit precies hetzelfde is maar aggressie is agressie.
Je kunt ook de politie bellen, ik zeg niet dat je er zelf tussen moet springen, ik zeg alleen dat dit soort stukjes niet zoveel doen voor de problematiek die inderdaad bestaat. Ik heb verder niet zoveel toe te voegen aan hetgeen ik al gezegd heb, dus dat ga ik ook niet doen.
Elke kritiek van mijn kant zal ik ook niet meer laten horen want blijkbaar zijn hier alleen ach en wee reacties gewenst, wordt mijn reactie slechts als ‘beschuldigend’ gezien en wordt ik met harde hand terug geslagen. Het zij zo maar zo gaat elke discussie op zijn gat.
Mijn reactie was geenszins bedoeld om ‘met de harde hand terug te slaan’ (dat gaat anders bij mij) of om de discussie onderuit te halen. Ik liet enkel een andere kant zien, een poging tot enig inlevingsvermogen in de omstanders en hun angst.
Ik ben nu dan maar ‘gewoon’ blij dat er nog steeds zulke dappere mensen als jij tussen ons rondwandelen.
zowel de dader als de laffe toekijkers hebben de schuld. Ik heb ook weleens ingegrepen, als roekeloze puber tegen drie klasgenoten die een jongen in elkaar tremden. Misschien roekeloos, maar iemand moet het doen in mijn ogen. Ben nog jaren daarna gepest maar dat kan ik beter hebben dan mijn eigen schuldgevoel. Daarna is me nooit meer zoiets overkomen, gelukkig. Stukken schrijven is de gemakkelijkste uitweg, ik hoop dat het je hielp. Zeggen dat jij wel iets gedaan zou hebben als je erbij was is ook makkelijk, het moet nog blijken of je niet verstijft van angst in zo’n situatie, daar kunnen mensen niets aan doen, @Ineke.
Ken je het verhaal van fotograaf Kevin Carter? Misschien interessant om daar eens iets over op te zoeken.
Oneens en eens met Ineke. Oneens: goed dat dit Annemarie dit verhaal geschreven heeft. Eens: het moet natuurlijk mogelijk zijn om antwoorden te posten, die een andere mening geven, dan die van de schrijfster.
Dat is toch mogelijk? We censureren hier niets; de reactie staat er compleet, in oorspronkelijke vorm. Maar als Ineke haar mening geeft, mogen anderen daar ook weer op reageren, lijkt me. Of mag dat dan weer niet?
Lastige situaties, helaas is er niet een standaard oplossing, zoals de dader aanspreken of hulp inroepen. Zelf denk ik, dat als er 1 persoon de dader meer had durven aanspreken hij/zij steun had gekregen van de andere reizigers. Zoals de situaties beschreven wordt hier, had ik het misschien wel gedaan, ook omdat in de zorg de agressie toeneemt en er van mij verwacht wordt dat m’n team steun en bescherm en patiënten en bezoek op hun gedrag aan moet spreken.
Eigenlijk had ik geen uitleg willen geven waarom ik niks gedaan heb maar ik ga het nu toch doen. Om te beginnen vind ik het niet goed van mezelf vandaar ook dit stukje. Maar het treinritje duurde voor mij maar 5 minuten. Ik was alles aan t bestuderen en ondertussen aan t bedenken wat ik kon doen. Tegelijkertijd waren er steeds mensen die zich ermee bemoeiden. Ik was dus al heel snel de trein uit. Op het station heb ik een vriend gebeld en hij maakte me eigenlijk weer aan t twijfelen of het wel ernstig genoeg was en niet gewoon een ruziënd stelletje dat teveel gedronken had.
Zo ’s nachts, alleen, niemand te bekennen op t station en ik was de trein al uit er waren nog heel veel mensen in de trein. Ik wist t toen gewoon even niet en hoopte ook inderdaad dat het allemaal niet zo erg was.