Ik neem deze week afscheid op mijn werk. Na zestien jaar verlaat ik de organisatie en start ergens anders. Daar hoort een feestje bij!
Hartstikke leuk natuurlijk, want ik wil graag afscheid nemen van al die mensen die lange tijd een groot deel van mijn leven zijn geweest. Dus regelde de secretaresse een zaaltje, zorgde ik voor uitnodigingen en werd er voor wat te nassen en te zuipen gezorgd. So far so good…
Maar nu is het bijna zover en slaan de zenuwen toe. Tussen de 50 en 70 man die voor mij komen. Die naar mij kijken als ik een praatje moet houden. Het allergrootste dilemma wat me al dagen uit mijn slaap houdt: hoe hou ik in vredesnaam mijn buik in als ik tegelijkertijd moet speechen? Dat gaat niet! En dan gaat er natuurlijk een fotograaf aan de zijkant staan waardoor mijn bobbelige profiel lekker wordt benadrukt.
Bron: Pixabay
En omdat ik geen toegang meer heb tot het netwerk kan ik de lelijke foto’s van mezelf ook niet sneaky laten verdwijnen zoals ik dat ook altijd doe met de foto’s van afdelingsuitjes waarop ik net een bitterbal naar binnen prop of heel hard met drie onderkinnen lach. Er zijn daardoor echt alleen maar door mij goedgekeurde en enigszins acceptabele foto’s van mij te vinden op de schijf… Gelukkig, want misschien staat er wel een beamer met een fotopresentatie. Lekker even nagenieten van ’the good old days’. Ik was 24 toen ik er begon en nu 39. Ik rust mijn kaas… Laten we allemaal even lekker naar het verval van Marga gaan zitten kijken. Aaargh.
Er is één foto waar ik nog het meest voor vrees. Een collega maakte hem met haar telefoon en heeft de afgelopen zes jaar voortdurend gedreigd: ‘Als jij ooit afscheid neemt, dan…’
De foto is gemaakt tijdens een afdelingsuitje naar Rotterdam. Ik zat middenin in mijn scheiding en was kapot. We brachten de middag door op de SS Rotterdam. Aan de rand van het zwembad ben ik, met één been in het water, in slaap gevallen. Ik zie eruit als een aangespoelde walrus. Als ze maar niet…
Bron: Pixabay
Ik heb mijn hele kledingkast inmiddels aangehad. Alle soorten en maten strakke onderjurkjes en andere slimfitellende geprobeerd. Ik wil graag kunnen ademen en nog een beetje genieten van mijn feestje, dus dat wordt hem niet. Dan maar een push-up bh. Dat leidt zo lekker af. En verder moet ik er maar van uitgaan dat de collega’s ergens in de afgelopen zestien jaar wel eerder hebben opgemerkt dat ik geen maatje 36 heb.
Ik hoop maar dat ik kan genieten. Stom klotelijf. Eeuwige strijd.
Jij bent mooi zoals jij bent. Dat ben jij.. Niets mis mee. Gewoon genieten! ?