Met een knoop in mijn maag stapte ik het vliegtuig uit. Omdat ik mijn ouders teleurgesteld had. Maar ook omdat ik mijn droom nu echt aan het beleven was.
bron: pixabay
In het land van de onbegrensde mogelijkheden staat een klein meisje met een bonkend hart tegen de dranghekken van Hollywoord te beuken, in de ijdele hoop gezien te worden.
Tara stond mij op te wachten. In een enorme SUV reden we naar haar mansion en ondertussen babbelde ze met haar herkenbare kraakstem en haar prachtige Leidse “R” de tijd vol.
Tara is trouwens nog steeds adembenemend mooi. Als ik op vrouwen zou vallen, is zij mijn droomvrouw. Dit terzijde.
Aangekomen bij haar huis heb ik eerst wat gerust. Daarna ben ik met Tara mijn teksten gaan oefenen. De dag erop moest ik immers mijn eerste casting doen. Jammer dat Michiel precies op die dag de Drakenmoeder moest beminnen. Met zijn goddelijke lijf en dito ogen. Ik had graag Michiel als tegenspeler gehad. Staat natuurlijk ook goed op mijn CV.
Maar nu eerst maar eens kennis maken met mijn agent. Tara at haar stroopwafels toen ik in de taxi stapte, op weg naar mijn agency. De agent bleek een hele aardige man te zijn. Typisch Amerikaans, met zijn schandalig grote zonnebril en zijn ‘Everything is wonderful, darling!!’. Gelukkig is hij een gigantische nicht, dus ik hoef mij geen zorgen te maken dat ik onder zijn bureau moet kruipen.
Barry vertelde mij wat ik moest weten, wilde ik het gaan maken. Hij wist mij de valkuilen te melden, zei ontelbare keren heel stellig dat de kans mi-ni-máál is om door te breken als Europees actrice, en hij vroeg mij of ik het privé-nummer van Michiel had.
bron: pixabay
Daarna reed hij met mij mee naar mijn eerste casting. Ik had, op zijn advies, een keurig jurkje aangetrokken. Niet te bloot, niet te sexy, maar strak genoeg om te zien dat ik goed gebouwd ben. Ik stelde mij net zo keurig voor, beantwoordde alle vragen en daarna deed ik mijn allereerste casting. Uiterlijk was ik de nuchterheid, waar wij Dutchies om bekend staan, maar ik moet zeggen dat het dun via mijn string richting mijn knieholtes droop.
Drie minuten later stond ik alweer buiten. “Don’t call us, we’ll call you.”
De eerste had ik doorstaan. Nog twee te gaan.
De eerste échte stappen van mijn avontuur!
