Ja ja, het is ons weer eens gelukt om een aantal HoeMensenDenken-mensen bijeen te brengen. Een stuk of twintig maar liefst! Ook dit keer was Utrecht de destinatie. Helaas was het weer ons niet welgezind: het goot. En goot. En goot nog harder. Een kwartier te vroeg bij Humphrey’s, maar de rokende bedieningsboys bij de ingang waren niet te vermurwen: we mochten er niet in. Dus wachtten we buiten onder het afdak van de Winkel van Sinkel. Daar mochten we gelukkig wel even zitten.
Het was me toch een potje nat in Utrecht!
Om 17 uur was de bestorming, maar bij binnenkomst konden we onze club in de duisternis van de catacomben maar nauwelijks herkennen. Een béétje meer licht was welkom geweest, ook om te zien wat er nu eigenlijk op je bord lag.
Maar: het eten was heerlijk. Niets op aan te merken.
Daarentegen was de giga groep feestende eters (80? 100?) naast ons, die elke keer weer luid joelden, juichten en schreeuwden, rete-irritant. Praten met elkaar was af en toe schier onmogelijk. Als troost beschenen we met onze mobieltjes onze borden en reikten op de tast naar de schaaltjes met compôte, salade en frietjes.
Maar: het eten was fantastisch. Eerlijk waar.
Om kwart voor acht werd de laatste ronde koffie geserveerd en om 19:55 moesten we toch echt optiefen, want de volgende eetgroep stond al in het voorportaal te popelen. Of we alvast even konden afrekenen? En dan ook gelijk weggaan?
Maar: het eten was super. Kan niet anders zeggen.
Na de catacomben van Humphrey’s stond een rondje metaalballen gooien bij de Jeu de Boules Bar op het program. Bij de uitgang van het restaurant wachtten we op de laatste drie: Pasquali, Yvonne en Johan. Die kwamen maar niet. Of in ieder geval: wij zagen hen niet. We wachtten. En wachtten. Uiteindelijk toch maar op boule-pad gegaan, in de hoop dat de rest dan ooit wel zou volgen. Dat was het geval, met uitzondering van Pasquali, die de trein moest halen en dus de afslag naar het station had gepakt. Een gemist afscheid, maar we gaan het vast nog een keer overdoen!
Bij de Boules-Bar was het ook weer een leuke chaos: iets met fouten in de reservering aan hun kant. Maar goed, we hebben toch nog een dik uur kunnen spelen. Ik kan enkel zeggen: we hebben talenten in ons midden! De meest hinderlijke ballen werden vakkundig weggekaatst en de but (met één -t-) werd vele malen teder gekust.
Vol ongeloof je bal nastaren en een beetje nablazen, niets hielp. En bezemen mocht niet.
De professionele werptechniek van Johan werd door Pascal met open mond bewonderd…
… waarna hij zelf even voordeed hoe het niet/wel (doorhalen wat niet van toepassing is) moest.
Over biertjes, buiken en ballen!
Het einde van de plezieravond werd bekroond met een bak heerlijke bitterballen (de laatste was voor Freek, die de bal verwoed verorberde), waarna we gebald weer huiswaarts keerden.
De laatste bitterbal, een serieuze zaak.
Tot de volgende keer!
En nog een paar filmpjes:
Alle foto’s en video’s in deze blog zijn eigen materiaal, beschikbaar gesteld door leden van Stichting HoeMensenDenken.
