bron: pixabay.com 987086 + bewerking
“Volwassen worden is afscheid nemen van steeds meer vormen van jezelf die je ooit had kunnen zijn en de beperkingen aanvaarden van de persoon die je merkt te zijn geworden.”
(uit: “Een tafel vol vlinders” – Tim Krabbé)
Welnu, ik ben zo goed als 53 en ik merk er helemaal niets van. Niets van die vermeende volwassenheid. Niets van degene die ik nu schijn te zijn, want die bén ik gewoon, zonder daarover groots na te denken. Niets ook van de personen die ik allemaal níét geworden ben. Lichamelijk volwassen ben ik al lang. Breed ook. En ja, beperkingen heb ik absoluut. Steeds meer zelfs.
‘Ervaringsvolwassen’, dát ben ik, na een halve eeuw bestaan te hebben, waarschijnlijk wel. Alleen dat geestelijk volwassen worden, dat wil kennelijk maar niet lukken…
Ik heb dan ook nooit werkelijk afscheid genomen van al die persoonsvormen die ik had kúnnen worden, simpelweg omdat ik nooit heb stilgestaan bij wie ik allemaal geweest had kunnen zijn.
Ik denk enkel maar de ‘ik’ die ik nu ben, enigszins te kennen, inclusief de beperkingen van die ene ik. O, de eenzaamheid. Ik kan dus eigenlijk enkel concluderen, dat ik – ondanks alles – nog steeds kind ben gebleven: een 13-jarige met bijna vier decennia ervaring. Misschien is het dan nu tijd om simpelweg afscheid te nemen van het algehele concept ‘volwassenheid’? Want wat is dat nu helemaal? Komt die fase ooit echt in een mensenleven?
Mijn mama zei eens: “Je wordt pas écht volwassen als je ouders er niet meer zijn.” Ze sprak daarbij uit (verse) eigen ervaring. Ik denk dat het klopt. En dan hoeft het niet eens de fysieke afwezigheid, de dood van je vader en/of moeder te zijn. Als je ouders geestelijk, bijvoorbeeld door psychische achteruitgang, dementie of zelfs amnesie, niet meer aan jouw leven deel kunnen nemen, dan is degene die altijd verantwoordelijk voor jou was, ineens jóúw verantwoordelijkheid geworden. Zij hebben op dat moment immers al afscheid van hun volwassenheid genomen.
En jij? Jij wordt door datzelfde afscheid plotsklaps zelf volwassen. Misschien besef ik op dat moment dan ook eindelijk wie ik nu in hemelsnaam geworden ben. Maar eerlijk? Eigenlijk wil ik dat helemaal niet weten.
