bron: pixabay
Op één meter na mis ik de pont en ik kwak mijn kameel tegen de kerk. Het is niet nodig de dierenbescherming te waarschuwen, want “kameel” is de benaming van mijn gewone fiets.
Ik loop naar boven, naar het overdekte uitkijkpunt. Van daar kun je breeduit over de Lek kijken. Het is de favoriete plek van de plaatselijke hangoudjes. Een oudere man zit op het leugenaarsbankje. We knikken elkaar gedag.
Een straf is het niet, de pont missen. Ik kijk naar de rivier. De zon doet af en toe het water schitteren. Meeuwen krijsen, een enkele aalscholver dobbert op de golfslag. Een binnenvaartschip dieselt voorbij en water klotst tegen de kade.
‘Verveelt nooit, hè?’ zegt de oude baas.
‘Nee,’ zeg ik, ‘er is altijd wel iets te zien.’
‘Vroeger…,’ begint de man, ‘…vroeger werkte ik aan de overkant, bij Smit. En toen dacht ik altijd als ik over voer met de pont, als ik later met pensioen ben, ga ik ’s ochtends daar zitten. Hier waar ik nu zit. Dan om 11 uur een borrel innemen bij Schippers… en daarna warm eten bij de vrouw. En dan ’s middags nog iets met haar ondernemen… of een stukkie fietsen met mijn zoon. Maar ja.. .’
Hij maakt een wanhopig gebaar met zijn handen. ‘Maar ja. Vier maanden geleden is mijn vrouw overleden…’
Hij zwijgt even en haalt zijn neus op. ‘…en ziet u…vorig jaar mijn zoon.’
Beschaamd over zoveel emoties tegenover een vreemde, staart hij naar zijn gele klompen. ‘En nou…,’ zegt-ie, ‘…en nou mot ik ook nog twaalf kilo afvallen van de huisdokter… ’t Is een dokteres, ze zei het gisteren tegen me. Nou mag ik geen koekie meer bij de koffie, geen toetje na het eten, geen borreltje meer…’
Hij haalt langdurig zijn neus op. Voelt in zijn broekzakken, zijn jaszakken, klopt op een borstzak. ’Zakdoek vergeten… ook dat nog…net nu ik hier sta te janken als een… als een… oud wijf.’
‘U mag de mijne wel hebben,’ zeg ik, ‘hij is schoon.’ Ik diep de zakdoek op.
Hij kijkt me heel even aan en pakt snel de zakdoek.
‘Weet u het zeker?’
‘Ja hoor, boerenzakdoeken genoeg.’
De oude baas snuit zijn neus en veegt ‘m af.
‘Bedankt,’ zegt hij.
‘Graag gedaan.’
We zeggen een tijdje niets. De stilte voelt een beetje ongemakkelijk.
‘Daar is de pont weer,’ zegt hij ten overvloede.
‘Laat die dokter zelf maar twaalf kilo afvallen,’ zeg ik.
‘Zou u denken?’
‘U heeft nu toch wel wat anders aan uw hoofd?’
Hij knikt bedachtzaam bij het idee. ‘Ja, dat kun je wel zeggen, hè?’
Ik knik. ‘Het beste met u, meneer.’
Heel de tijd dat ik op de pont sta, zwaait hij me na met mijn zakdoek. Helemaal tot aan de overkant.
Nog nooit heb ik zolang plezier van een zakdoek gehad.
bron: pixabay
