bron: pixabay
Wat? Is het al kwart over twaalf? Ik moet maken dat ik weg kom: deze tent sluit om 12 uur!
Als de wiedeweerga pak ik mijn volle tassen. Tussen eikenhouten wandmeubelen, glasserviezen, kroonluchters en schemerlampen baan ik me een weg naar de uitgang.
De buitendeur klemt. Even flink die spierballen laten rollen… Tevergeefs. Vastgenageld staar ik naar de deur. Hij zit op slot. Die suffe toezichthoudster van de kerkelijke kringloopwinkel is me vergeten! Dat mens bekijkt me overigens altijd alsof ik met flessen drank in bed lig, of een sloddervos uit een of andere vogelvrije kerk ben. Terwijl ik zo ordentelijk ben als de pest. Haar kledingstijl is zó van vorig jaar vrijdag, afgewerkt met solide schoenen en vleeskleurige panty’s.
bron: pixabay
Langs zinken teilen, emaillen bussen en koekoeksklokken loop ik naar de voorkant van het pand. Helaas: de voordeur is gebarricadeerd met kasten en vitrines.
Wat nu? Iemand van de parochiewinkel bellen? Ja, maar dat onoplettende mens zelf is al lang naar huis.
Mannen vol bravoure van de brandweer bellen? Dat kan altijd nog.
Aan de achterkant van het gebruikte-spullen-magazijn open ik een raam en schat de afstand naar beneden op een meter of drie. Voor het open raam klim ik op tafel en smijt één voor één mijn tassen naar buiten. Dat geeft een lekker vrijgevochten gevoel. De tassen neem ik mee, want ik heb er anderhalf uur over gedaan om al die tweedehands boeken te selecteren. Per stuk kosten ze een euro, en ik verkoop ze voor minstens het tienvoudige bij Bol punt com. De opbrengst is voor Kika. Zelf heb ik alles al.
Na de tassen zet ik mijn voeten in de opening, draai me om en hengel onhandig met een been naar een Kliko. Die is leeg en valt om. Dat is natuurlijk om het spannend te houden. Ik laat het raam los en zet me schrap voor de landing. Heelhuids kom ik op de grond terecht. Wonderbaarlijk.
Volgende uitdaging is het manshoge smeedijzeren hek. Het lijkt wel een stormbaan. Ik begin het steeds leuker te vinden. Ik hang de tassen aan de spijlen en klim er in een wip overheen.
Bij de kassa van de parochie had moet ik 39 euro betalen, maar er is niemand meer aanwezig. Eerstvolgende opening: over 2 ½ dag. Goed dat ik geen afwachtend type ben.
Mezelf een breuk sjouwend met de tassen, struikel ik in het zicht van de auto over een ongelijke stoeptegel. Ik word vast van hogerhand gestraft omdat ik de boeken onbetaald meeneem…
Eindelijk thuis bel ik naar de parochiewinkel en spreek een voicemailbericht. Met die winkelmiep heb ik nog een hele kist appels te schillen.
