“Wist je dat hij, de allereerste keer toen ik bij hem thuis kwam, een overheerlijke biefstuk voor me had gebakken?”
Ik kijk mijn vriendin aan. We praten over mannen. Of liever, ik klaag en zij luistert.
bron: pixabay.com
“Een mooi gemarmerde biefstuk van de haas! Maar daarna dus nooit meer; een eenmalige actie. ‘Well done, schat!’ zei ik nog tegen hem.”
Ik kijk mijn vriendin bijna triomfantelijk aan.
Ze knikt begripvol, maar zegt niets.
“Ik weet ook nog dat mijn ex onverwacht voorstelde om ’s avonds samen iets te gaan drinken in een leuk café,” wijd ik verder uit. “Maar het was al zo laat, dat ik naast hem in de auto in slaap viel. Pas tegen de ochtend werd ik wakker. Raad eens waar?!”
“Nou, vertel?” is het eerste wat ze zegt.
“In Parijs, op de Champs Élisées!” verklap ik trots.
“Zó ver?” roept mijn vriendin verbaasd.
“Dat zei ik ook! En weet je wat hij – toen nog smoorverliefd – toefluisterde? ‘Voor jou is niets te ver.’ Dat zei hij echt! Da’s toch ontzéttend romantisch?” geniet ik nog even na.
“En dat is nu juist zo jammer, die romantiek verdwijnt na verloop van tijd. Eerst zit je nog samen in Parijs en voor je het weet, hang je als een sleurhut vol dagelijkse beslommeringen aan zijn trekhaak. Waardoor hij, vanwege het gewicht, Parijs niet eens meer haalt en je al lang blij mag zijn wanneer je nog een keer in die druilerige Ardennen terecht komt.”
bron: pixabay.com
Mijn vriendin knikt nog maar eens een keer.
“Het begint altijd goed: een leuke stedentrip, een strandwandeling tijdens zonsondergang, zelfgebakken biefstukken…” som ik op. “Maar wanneer je dan, na een paar jaar, met zijn drietjes bent, is dat, na de eerste euforie, toch een ander soort trio dan waar de meeste mannen stiekem van dromen. Babyflesjes, poepluiers, slapeloze nachten… Wat er dan nog aan romantiek overblijft, bestaat uit kliekjes. Relatie-kliekjes die je, tussen alle bedrijven door, even snel opwarmt.”
Even ademhalen.
“Gelukkig passen de meeste mannen zich al snel aan het nieuwe gezinsleven aan. En dan willen ze, net zoals de kinderen, vooral véél aandacht van mama. En biefstukken, die jíj voor hen in de pan gooit! En dat terwijl ze zelf doorgaren op de bank voor de televisie.”
Mijn vriendin zegt nog steeds bar weinig. Ze is sinds haar scheiding bewust vegetariër.
“Weg romantiek!” ratel ik verder; ik ben op dreef. “Maar mijn partners leken daar zelden bij stil te staan. Bovendien waren ze daar veel pragmatischer in. Een relatie was voor hen een simpel rekensommetje: Lusten – lasten = voldoende. Dus mijn uitkomst zal altijd negatief zijn, want ik heb nu eenmaal nauwelijks tijd voor de lusten. Én ik heb hoge lasten. Dus ik voorzie alleen maar breuken,” besluit ik.
“Maar breuken kun je gelijknamig maken, hoor!” zegt mijn vriendin ineens. “Dan kun je de getallen daarna optellen. Gewoon veel oefenen, dan lukt het uiteindelijk vanzelf wel.” Ze probeert me wat moed in te praten. Dat is lief.
“Jawel, maar mijn partners bestonden voornamelijk uit priemgetallen; uitsluitend deelbaar door zichzelf,” snuif ik. “Of door 1.”
Mijn vriendin heeft altijd wijze raad.
“Die ‘lusten’ veranderen vanzelf in ‘liefde’, in de loop der tijd,” legt ze uit.
“En die liefde groeit met de jaren. Bovendien nemen de lasten langzamerhand weer af, waardoor de som zichzelf weer oplost,” belooft ze. Daar ben ik even stil van.
“Wat eet jij vanavond?”
“Vega kliekjes.”
