“Mam, je hoeft dit jaar geen kerstboom te kopen, hoor. Deze stond nog op zolder, die kan je hergebruiken. Lekker duurzaam, toch?”
Ik staar naar de armetierige kerstboom, die in losse stukken is gevierendeeld en waarvan de gehavende takken tegen de kruin zijn weggemoffeld. Wanneer ik de boom in model breng, wordt de voortschrijdende kaalheid pijnlijk zichtbaar.
Niet helemaal ervan overtuigd dat dit lelijke plastic exemplaar ons klimaat zal gaan redden, pak ik alvast de doos met kerstversieringen.
bron: eigen foto (TCB)
“Er hoeven dit jaar geen lampjes in de kerstboom. Besparen we nog een beetje energie. Beter voor het milieu.”
Mijn dochter grist het snoer met de lampjes uit mijn handen.
“Maar het is al zo’n ongezellige boom,” werp ik tegen.,“zo’n lelijke nepperd.”
“Duurzame kerstboom,” verbetert ze me met een strenge blik. “Doordat je deze van zolder hebt gehaald, wordt er toch weer een boom minder gekapt en in de fik gestoken. Bovendien bespaart het ook nog eens brandstof om naar de Intratuin te rijden.”
“Je beseft wel,” waarschuw ik haar, “dat we tot in de eeuwigheid dit zielige exemplaar moeten hergebruiken, wil het enig effect hebben?” Misprijzend bekijk ik het bijzondere erfstuk, dat nog vele generaties zal worden overgeleverd.
Ik zucht vermoeid. Zo’n veranderd wereldbeeld vereist telkens weer nieuwe aanpassingen en een hoop creativiteit om er toch weer iets leuks van te maken. Zo ook tijdens onze jaarlijkse surprise-avond op 5 december, met de hele familie.
“Nee joh, mam! Dat kan écht niet meer,” had mijn dochter verschrikt mijn plan om een echte “Zwarte Piet” uit te nodigen gedwarsboomd. “Leef jij onder een steen of zo?”
Dus Sint en Piet waren dit jaar gewoon de buurman en de buurvrouw, als Sint en Piet herkenbaar gemaakt door middel van grote witte tekenvellen die met een touwtjes om hun nekken hingen. “Sint,” stond geschreven op het bord dat onder buurmans nepbaard bungelde. En, je raadt het al, op het papier rond buurvrouws hals was met grote letters “Piet” gekalkt.
Bron: eigen foto (TCB)
Goed leesbaar, zodat de hele familie, inclusief mijn nog ‘gelovige’ kleine nichtjes en neefje meteen, begrepen dat dit toch echt Sint en Piet waren en niet de buren die toevallig een bakkie kwamen doen. Gelukkig had mijn neefje zojuist leren lezen, anders zou hij zijn rotsvaste geloof in de goedheiligman die avond meteen al hebben verloren. Het bezoek van Sint en Piet duurde overigens niet zo lang. De zak was namelijk zo goed als leeg. In het kader van duurzaamheid had de Sint besloten om dit jaar nauwelijks cadeaus uit te delen. De meeste cadeautjes bleek hij namelijk bij Greenpeace te hebben ingeslagen. Al vanaf een bedrag van 10 euro koop je daar helemaal Niks.
Maar goed, gelukkig hebben we binnenkort een gezellig kerstdiner in het vooruitzicht,
“Wat zullen we eten tijdens de kerstdagen?” inventariseer ik alvast optimistisch.
“Lekker vega, mam,” stelt mijn dochter voor. “Da’s tenminste milieu- en diervriendelijk!”
“En als we nu eens de restjes van de eerste kerstdag op de tweede dag opwarmen, dan eten we beide feestdagen lekker duurzaam. En hoef jij niet extra te koken,” grijnst zoon.
“Kliekjesdag op tweede kerstdag? Dat meen je toch niet serieus? De hele familie komt dan hier eten!” Geschokt kijk ik hem aan.
“Tuurlijk meen ik dat. Joh mam, het zijn uiteindelijk maar een paar kleine aanpassingen, toch?. Dus maak je niet zo druk. In de basis blijft kerst gewoon nog steeds kerst, hoor.”
“Oké, dan,” geef ik aarzelend toe. Het vooruitzicht om tweede kerstdag niet te hoeven koken haalt me uiteindelijk over de streep.
Straks eerst maar eens aan de buurman vragen of hij misschien zin heeft om op tweede kerstdag een paar uurtjes bij ons aan tafel aan te schuiven. Uiteraard met een bord om zijn nek, waarop “kalkoen” staat geschreven.
En wanneer we aan de andere kant alvast ‘vuurwerk’ – of voor mijn part ‘vierwerk‘ – schrijven, kunnen we misschien hetzelfde tekenvel en de buurman een paar dagen later ook nog eens hergebruiken. Als hij dan ook nog gilt als een keukenmeid, is het perfect.
Duurzame feestdagen gewenst!
