Om maar even met de deur in huis te vallen: ik vind de hele mensheid als zodanig stom. Mensen blijven maar ruziën. Maar ruzie maken met een dwaas bewijst enkel dat er twee zijn (ja sorry, clichés moeten af en toe). Vooral politici en vakbonden doen dat steeds weer, zonder zich daarvan ooit bewust te zijn.
En om gelijk ook maar even eerlijk te zijn: oorlog is niets meer dan een geavanceerde vorm van ruziemaken op wereldniveau. Politiek met andere middelen, zeggen ze. Ook weer zo cliché.
Maar eigenlijk mag het voeren van oorlog zich niet eens ‘politiek’ noemen. Het is namelijk enkel een manier om het eigen gelijk te etaleren. Om gebieden te claimen. Om anderen van de eigen religie en bijbehorende geboden en wetten te overtuigen. Niet met behulp van woorden of diplomatie, maar door angst te zaaien met terrorisme, nucleaire dreiging, moord en doodslag. Hoe primitief.
Waarom kunnen we elkaar niet gewoon met rust laten? Waarom voelen we ons steeds weer door anderen bedreigd? Waarom willen we altijd dat hebben, wat anderen bezitten? Waarom kunnen we niet A zeggen, zonder dat we ook per definitie ook steeds weer B moeten zeggen? Waarom kunnen we niet stoppen als iets totaal zinloos blijkt te zijn?
Het lijkt alsof de mensheid vastzit in een eindeloze loop (ja ja, loops zijn per definitie eindeloos, ik weet het) van geweld en wraak, waarbij ethische waarden en geboden als “gij zult niet doden” en “gij zult niet stelen” vervagen tot niets meer dan vage slogans in een reclamespot van een halve eeuw oud.
Ja, het recht je te mogen verdedigen, is natuurlijk een belangrijk recht. Maar verdediging is nog lang geen tegenaanval. De ander ter vergelding platwalsen en zijn dood wensen, dat heet wraak. En überhaupt: zonder aanval geen behoefte aan verdediging.
Als we dieper graven, ontdekken we dat we ons vaak vastklampen aan overtuigingen die ons eigenlijk van het leven beroven. Het leven, zo kwetsbaar en kortstondig, lijkt steeds weer te worden opgeofferd voor dogma’s en doctrines.
En dan? Dan gaan we dood. En hebben we ons leven verspild aan het doorzetten van overtuigingen en het propageren van eigen waarheden, in plaats van dat we gewoon ons eigen leven leefden.
Misschien is dat wel de kern van de menselijke tragedie: we weten allemaal donders goed dat de weg een finish heeft, maar gedragen ons desondanks alsof er onderweg óók nog prijzen te winnen zijn. En tevens alsof iemand na afloop de medailles uitdeelt voor banaliteiten als de grootste mond, de meeste volgers of de bloedigste overwinning.
Maar er komt niemand. Er is geen jury. Alleen maar stilte.
bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
