“Mag ik deze dans van u, oh schone, onbekende vrouwe?”
Nou eh… nee. Maar dank u beleefd voor het verzoek.
…
“Meid, jij bent alles wat ik ooit in een vrouw zocht. Ik zie je inmiddels voor de vierde keer in deze discotheek. Mag ik alsjeblieft je telefoonnummer? Dan bel ik je voor een afspraakje.”
Het telefoonnummer van de belastingdienst wordt vakkundig op de onderarm gekalkt.
…
“We schrijven nu al zo lang met elkaar, geliefde briefvriendin van me, is het niet eens tijd dat we elkander direct in de ogen gaan kijken?”
Minstens één week wachten. En dan:
“Ik denk, lieve vriend, dat we al het moois, wat tussen ons op schrift bestaat, niet moeten verstoren met mogelijk van de essentie afleidende lichamelijke vibraties.”
…
Zomaar een aantal antieke voorbeelden van wat tegenwoordig een swipe naar links op Tinder is.
Of een uitblijvend antwoord op de geziene vraag (vinkje!) in de Facebook-chat.
Of geen ‘vindt-jou-leuk’-meldingen krijgen in het Badoo-kennismakingsspel.
Of een duidelijk ‘fuck off met je weeny willy dick pic’ in de Twitter-DM.
En dan heb je nog Happn. En Skout. En Stepout. En Second Life. En Blendr. En Parship. En MeetMe. Need I go on?
De afwijzing is inmiddels net zo gemakkelijk geworden als de eerste spontane oogopslag, het negeren net zo vluchtig als het eerste contact.
Je hoeft tegenwoordig al lang de deur niet meer uit om iemand te leren kennen. Dat was een decennium geleden nog wel anders. Alleen is het daten an sich er niet bepaald beter op geworden. Waar je voorheen nog ‘in het echte leven’ met veel tamtam het hof gemaakt werd, word je nu in de chat bekogeld met prachtige volzinnen als “Hoi! Neuken?”
Vaarwel, romantiek. Het was leuk je gekend te hebben.
Vroeger was daten beter, ‘zeggen ze’. Maar is dat wel zo?
De verhalen die mensen van mijn generatie – ja, ik ben nu eenmaal een midveertiger – nog kunnen vertellen over spontane fysieke(!) ontmoetingen en liefde op het eerste ‘real-life’ gezicht, die verhalen zijn binnen de Generatie Internet inmiddels inderdaad ver te zoeken. Je swiffert de één snel naar links, blockt de volgende en kijkt even verveeld verrast als je een ‘match’ hebt. Dan chat je, volgens de fatsoensnormen. Als je er eenmaal redelijk zeker van bent dat het geen money-horny Nigeriaan of een groomende Amerikaanse kolonel met fake-profiel is, wissel je telefoonnummers uit en gaat het gehannes op Whatsapp verder.
Met enig geluk antwoordt de andere kant in leesbaar Nederlands en zonder al teveel emoticons, die een gebrek aan uitdrukkingsvermogen zouden kunnen indiceren.
Met een flinke dosis geluk kun je af en toe zelfs een beetje met (of om) die ander lachen.
Met een buslading geluk is je match niet één van de ontelbare, mooipratende sekszoekers.
Met een bijna onrealistische Mount Everest aan geluk wil je potentiële date-partner ook nog wel eerst met je skypen (met beeld!).
Heeft hij geen idiote piepstem, ziet hij er ook maar enigszins uit als op de profielfoto’s én klikt het dan nóg steeds? Bingo! Daten die hap.
En dan komt ie niet opdagen omdat er toevallig een nóg leukere Tinderkandidaat langs kwam fietsen.
Moeilijk, moeilijk, dat daten.
bron: pixabay
Soms verlang ik toch ook wel een beetje terug naar die verhalen waar de pure, zware romantiek vanaf druipt.
“We stonden die dag allebei bovenop de Eiffeltoren [Oké, laat het de Domtoren geweest zijn, ook goed], drie meter van elkaar verwijderd. Plots keken we elkaar, bij de prachtige zonsondergang en met de zinderende gloed van de Seine onder ons, spontaan diep in de ogen. Onze blikken verstrengelden zich. We verdronken in de uit het niets oplaaiende, onmetelijke liefde en lieten elkander nooit meer gaan…”
Hopsakee. Getrouwd, drie kinderen, een hond, een triops en een hypotheek.
Ah, l’amour. Le passion de Paris!
Het écht rare is: mensen verzinnen tegenwoordig dus ook maar wat graag een dergelijk verhaal om hun eerste ontmoeting heen. Hoe het lot bepaalde, hoe de liefde gloeide, hoe romantisch het allemaal was. En dan blijkt dat ze elkaar toch weer ‘gewoon’ online hebben leren kennen. En dat ze zich daar een beetje voor schamen.
Want online ontmoeten, dat is inmiddels té gewoon, te stinknormaal. In de tijd van Dirty Dancing was er inderdaad nog geen online dating. Toen ging je naar de kroeg om je op wat aanspreekbaar, ja, zelfs tastbaar volk te kunnen storten. Nu zoek je je click mates in de contreien van tweeps, de fb-friends en tinderkuddes.
“Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?”
“Oh, via Facebook.”
(True story! ;-) )
Maar wat ik zeggen wil: SO WHAT? Wat maakt het uit hoe je levenslief hebt gevonden? Als het clickt, dan klikt het. Zelfs op Tinder. Durf ’t maar eens toe te geven!
