bron: pixabay
‘Vraag papa wanneer hij thuis komt’ stond op het briefje dat ze haar oudste dochter liet zien. Haar dochter vroeg het. Ze kon zijn antwoord niet horen.
“Euhm…,” “Oké,” “Zal ik doen,” “Ik ook van jou,” en “Dag papa,” zei haar dochter voor ze de telefoon teruggaf aan haar. Ze hoorde niets meer. Ze kon niets meer zeggen. Hij had al opgehangen.
“En? Wat heeft papa gezegd?” probeerde ze zo luchtig mogelijk te vragen.
“Dat hij ons mist.”
“Wanneer komt hij terug?”
“Weet ik niet.”
Ze onderdrukte de neiging om de telefoon op de grond kapot te gooien. Toen ze opnam, had ze ook gevraagd wanneer hij naar huis dacht te komen.
“Mag ik mijn meiden even spreken?” was zijn antwoord. Ze kookte van binnen.
“Wat moest je van papa doen?”
“Gewoon, hetzelfde als altijd.”
Ze raakte geïrriteerd. Haar dochter werkte totaal niet mee.
Ze keek naar haar drie meiden, die weer verder gingen met hun spelletje alsof er niets aan de hand was. Was het nu zó veel gevraagd dat ze haar gewoon zouden vertellen wat er besproken was? Ze gaf het op. Liep naar de keuken en begon de was op te vouwen. Híj kon lekker alles doen wat hij wilde. Híj zat lekker bij zijn moeder, die alles voor hem regelde. Mama’s kindje! Zíj kon thuis alles draaiende houden en iedereen vertellen dat hij weer eens op zakenreis was.
Ze had er zelf mee ingestemd, dat klopt. Ze had het zelf voorgesteld. Niet uit vrije wil. Hij had haar er gewoon ingeluisd. Hier had hij op aangestuurd. Via een handige omweg had hij het zo doen lijken dat het háár idee was. Als dit niet zijn doel was, dan was hij nooit zo snel akkoord gegaan met haar voorstel. Ze gunde hem wel even de tijd voor zichzelf. Maar nu werd het toch echt wel tijd dat hij naar huis kwam. Hij was al bijna vier dagen weg! Zij had zich de benen onder de kont uit gelopen. Huishouden, kinderen, school, speel- en sportafspraakjes.
Ze was moe. En ze miste hem. Het had nu lang genoeg geduurd. Hij was ondertussen toch wel een keer uitgedacht? Normaal gesproken duurde dat denken bij hem niet zo lang. Wilde hij iets, dan deed hij het. Hoe moeilijk kon het zijn? Dit kon zo nog wel weken door gaan. Daar zat ze dus echt niet op te wachten. Dan kon hij net zo goed helemaal weg blijven. Ze zou het in haar eentje ook wel kunnen redden.
Het werd tijd dat hij naar huis kwam.
bron: pixabay
Ze pakte haar mobieltje en stuurde hem een bericht.
‘Ik wil weten wanneer je weer naar huis komt.’
Geen hallo, geen liefs, gewoon één zin . Hij kon háár niet fatsoenlijk te woord staan, dus zij hoefde ook geen moeite te doen om hém een beleefd bericht te sturen.
Zijn antwoord liet niet lang op zich wachten.
‘Geef me nog wat tijd. Daarna gaan we uit eten en praten. X’
Nóg wat tijd? Natuurlijk krijgt hij nog wat tijd. En ondertussen doe ik het allemaal wel alleen, dacht ze. Ze bekeek het appje nog een keer. Hij sloot af met een kus. Ze glimlachte even, liet de telefoon in haar broekzak glijden en riep de hond. “Letten jullie even op elkaar? Ik ga een rondje lopen.”
