bron: pixabay
“Koffie?” Ze keek hem aan.
“Je kunt het wel gebruiken zo te zien,” vervolgde hij rustig, terwijl haar een volle mok aangaf. Ze schonk hem haar meest vernietigende blik. Hij deed alsof hij niets zag.
“Wil je er iets bij? Ik heb die chocoladetaartjes gehaald die je zo lekker vindt.”
Zwijgend ging ze aan de tafel zitten. Ze prikte met haar vork in het gebakje. Haar lievelingsgebak. Eten kon ze niet. Dit haalden ze bij elke feestelijke gebeurtenis. Nu had hij het in huis gehaald om de scheiding te bespreken.
Ze dacht terug aan alle mooie momenten. Hij zat op de rand van haar ziekenhuisbed, toen hun eerste dochter net geboren was. Voorzichtig voerde hij haar hapjes zalige chocoladecake, terwijl zij de mooiste baby ooit dicht tegen zich aanhield. Ze aten dit met zijn allen in bed na de geboorte van de tweede. En ook bij de jongste kleurden de kruimels het witte beddengoed bruin. Bij alle verjaardagen, jubilea, zwemdiploma’s, overgangsrapporten, had dit op tafel gestaan.
“We moeten het er echt over hebben,” haalde hij haar uit haar gedachten. Die stomme tranen duwden weer tegen haar oogleden aan. Ze knipperde, stak de punten van de vork in haar hand en zuchtte de tranen weg. “Hoe gaan we het de kinderen vertellen? Ik dacht dat we misschien eerst nog iets leuks als gezin konden doen. Een dagje weg of …”
“Goed plan,” onderbrak ze hem sarcastisch. “We nemen ze mee naar de dierentuin. Drinken thuis een glas ranja. Eten een cakeje. Bespreken nog even hoe gezellig het was en dan droppen we de bom.”
Hij raakte duidelijk geïrriteerd door haar venijnige toon. Het interesseerde haar niets. Wat dacht hij nou eigenlijk? Dat ze er een feestje van gingen maken? Zo van: “Oh schatjes, trouwens… voor jullie gaan slapen, nog even een mededelinkje: papa en mama gaan scheiden. Verder niet belangrijk hoor. Ga maar lekker slapen.”
Hij hoorde haar getier aan. “Ik hoopte dat je ondertussen tot rust was gekomen en ook in zou zien dat dit het beste is. Wat stel jíj voor? Ik wil dat het voor de kinderen zo makkelijk mogelijk gaat.” Zij had geen voorstel. Ze had geen idee. Ze keek hem zwijgend aan. “Zijn we weer op dit punt beland? Het punt waarop jij je mond houdt en niets meer zegt?” zuchtte hij.
“Is het anders een idee om samen naar een therapeut te gaan die dit kan begeleiden?” stelde hij voor.
“Dat is zeker een voorstel van je nieuwe scharrel?! Die heb je toch al lang? Je maakt mij niet wijs dat je zo maar bij mij weg gaat,” siste ze. Hij liep de kamer uit en sloeg de deur achter zich dicht.
“Mooi! Blijf maar weg ook. Denk maar niet dat je iets krijgt. Ik hou alles. En de kinderen krijg je ook niet meer te zien!” schreeuwde ze door de dichte deur. Ze verwachtte de voordeur te horen open gaan. In plaats daarvan kwam hij terug de kamer in.
“DAAROM! HIEROM! Hierom wil ik weg bij jou! Wij zijn veranderd. JIJ bent veranderd. We maken elkaar niet gelukkig. We halen het slechtste in elkaar naar boven. Zo kúnnen we niet doorgaan.”
Ze stamelde iets, geschrokken door zijn geschreeuw.
“WAT?!” riep hij.
“We kunnen toch nog één keer proberen om gelukkig te worden?” fluisterde ze snikkend.
“Dat wil ik ook, maar ik wil dat niet meer met jou!” Weer gooide hij de deur achter zich dicht.
Dit keer bleef zij stil.
En hij kwam niet meer terug.
Wat hier aan vooraf ging:
De fut is eruit (10)
bron: pixabay
