bron: pixabay
Haar oudste dochter keek verbaasd de kamer rond. “Mama, waar is de bank?”
“Ik had toch gezegd dat papa ‘m kwam ophalen?”
“Ja, zeg! Waar moeten wij nu op zitten!”
“Komt wel goed, schatje.”
Ze zag de ontevreden blik op haar dochters gezicht, maar besloot deze te negeren.
“Kom aan tafel zitten. Dan kunnen we nog even samen lunchen voordat jullie weer terug moeten.”
Ze zette de bekers drinken op de gedekte tafel. De piep van de kookwekker gaf aan dat de appeltaart lang genoeg had staan afkoelen. “We lunchen vandaag met taart en slagroom.” Ze knipoogde naar haar andere twee dochters die al aan tafel zaten.
“Om te vieren dat we voortaan op de grond moeten zitten?” Haar dochter was niet van plan om het onderwerp te laten rusten.
Hier had ze nu écht geen zin in. De oudste was als peuter al een drama-queen, maar nu de puberteit dichterbij kwam, werd het steeds erger.
“Niet om iets te vieren. Gewoon omdat we samen zijn en ik jullie wilde verwennen. Kom ga zitten. Ik wil gewoon een gezellig uurtje met mijn meiden.”
“Ik ben ook papa’s meid!”
“Natuurlijk ben je dat ook.”
Ze onderdrukte een zucht en probeerde niet met haar ogen te draaien. In haar hoofd telde ze tot tien terwijl ze de warme taart in punten sneed. “Slagroom?” vroeg ze, maar zonder het antwoord af te wachten bedekte ze elk deel onder een deken van het witte goedje.
De andere twee dochters namen gelijk een flinke hap en begonnen met volle mond door elkaar te praten over de ochtend op school.
In haar ooghoek zag ze haar oudste verveeld onderuit zitten, terwijl ze met haar vork kruimeltjes van haar stukje taart afbrak. “Wil je alsjeblieft niet zo pulken en gewoon eten?”
“Ik heb geen zin in taart. Mag ik van tafel?”
Ze wachtte het antwoord van haar moeder niet af en schoof haar stoel naar achter.
“Hé! Je moet wel íéts eten, lieverd.”
Haar dochter mompelde iets wat leek op “boterham” en verdween in de keuken.
Kon de oudste nou niet heel even bij de rest komen zitten en de taart op eten zonder drama? Ze had vanochtend al meer dan genoeg spanning gehad. Toen ze terug kwam, was hij al weg geweest en wat nu zijn spullen waren ook. Het eerste wat haar opviel toen ze de kamer inliep, was de grote leegte. Daar waar de bank had gestaan. En daarna dat stomme document op de tafel. Om haar hoofd leeg te krijgen, was ze een taart gaan bakken.
Ze besloot zich op de andere twee te concentreren, ze liet de lunch niet verpesten door één kind. De jongste vertelde enthousiast over het nieuw spel dat ze hadden gespeeld. Haar andere dochter verbeterde haar kleine zusje als ze de regels niet goed uitlegde. Het verliep heel even bijna zoals ze het voor ogen had gehad.
Totdat de oudste met een boterham in de hand de kamer binnen kwam.
“En waar je verwacht je dat ik nu ga zitten? Of moet ik naar papa toe gaan als ik lekker wil zitten?”
“Hou nou toch eens op!” snauwde ze terug. “Ik probeer er ook het beste van te maken, maar dit stomme gedrag van jou helpt totaal niet!” Haar dochter keek haar niet eens aan en stormde langs haar de gang in.
Adem in, adem uit, prentte ze zichzelf in.
“Vertel nog eens iets meer over dat spel, lieverd?” probeerde ze het gesprek weer op gang te krijgen. Maar er kwam bij beiden geen woord uit. Ze keken allebei naar hun moeder. Ze zag de grote ogen en voelde zich nog schuldiger. “Het komt allemaal wel goed, meiden.” Ze probeerde geruststellend te glimlachen.
“Mama?” begon haar kleine meid voorzichtig.
“Ja, wat is er?”
“Wanneer komt papa weer naar huis?”
Wat hier aan vooraf ging:
De fut is eruit (24)
bron: pixabay
